TANRI, DİN, SEVGİ, QADIN, HƏYAT VƏ ÖLÜM HAQQINDA

Xüsusi

Sənin hazırda Adəm və Həvvanın günahına görə cəza çəkməyin inanılmaz bir şeydir. Bu adamları heç tanımırıq belə, nə zaman yaşadıqlarını, var olub-olmadıqlarını bilmirik, onların etdiklərində heç bir rolumuz olmayıb, yenə də əzab çəkirik?!
Hər insan övladı bu qisasın əzabını çəkəcək? Bu heç də ilahi bir şey kimi görünmür mənə. Tanrı şeytandan daha zalım görünür.

Tanrı səni izləyir. Hər hərəkətini, hər düşüncəni Tanrı bilir, diqqətli ol!
Düşüncələrində belə azad olmağına icazə verilmir. Tanrı səni izləyir.

Əsrlərdir, ən azı beş min ildir ki, din xadimləri insan psixikasını pozmaqla məşğuldurlar.

Müqəddəs kitablara ciddi yanaşma. Qəlbinin səsini dinlə. Təklif edəcəyim tək müqəddəs kitab budur.Tanrı, Din, Sevgi, Qadın, Həyat və Ölüm haqqında

Yoldan çıxmaq azadlığın parçasıdır. Hətta Tanrıya qarşı gəlmək ləyaqətin parçasıdır. Bəzən Tanrıya qarşı gəlmək çox gözəl olur. İradəli olmağın yolu budur. Yoxsa milyonlarla iradəsiz insan var, onlardan biri olardın.

Mənim sənə əməl etmək üçün deyəcəyim hər hansı bir qaydam yoxdur. Sadəcə, sadə bir anlayış verirəm – Bu sənin həyatındır – ondan həzz al.

Tanrı və kainat haqqında heç nə bilmirsən. Ruh, reinkarnasiya, gələcək və keçmiş yaşam haqqında heç nə bilmirsən. Bildiyin hər şey sadəcə şayiələrdir. İnsanlar ətrafında danışırlar və sən özünə lazım görünüən bütün növ məlumatları toplayırsan. Niyə vacib görünür? – ona görə ki, cahilliyini gizlədir. Səni bilirsənmiş kimi göstərir. Amma xatrıla, bu xeyli böyük bir İmiş kimi-dir. Sən heç nə bilmirsən, bu sadəcə İmiş kimdir.

Özün olmağa çalışmaq lazımdır. Bu zaman nə başqasına paxıllıq edərsən, nə həsəd apararsan, nə narazı olarsan, nə də narahat qalarsan. Əgər öz həyətində yaşıllıq arzulayırsansa, bunu çox asan yolla gerçəkləşdirmək mümkündü. Niyə ömrünü başqasının həyətinə boylanmaqla keçirəsənki? Öz həyətində yaşıllaşdırma apar. Yoxsa hamının bağı bağçası sənə daha gözəl görünəcək həmişə. Sən qibtə hissindən qurtulmayacaqsan və həmişə özünü bədbəxt hiss edəcəksən.

Özünə hörmət et, daxili səsinə qulaq ver və onun arxasınca get. Unutma, səni doğru yola aparacağına zəmanət vermirəm. Dəfələrlə səhv yönləndirəcək, çünki həqiqət qapısına çatana kimi çoxlu səhv qapı döyməlisən. Həyat belədir. Əgər birdən-birə doğru qapıya rast gəlsən, onun doğru olduğunu anlaya bilməzsən.

Sən yalnız özün ol. Cəmiyyət, başqa insanlar sənin haqqında nə düşünürsə, bu onların düşüncəsidir və bunun sənlə heç əlaqəsi yoxdur. Sən başqa insanlar üçün dünyaya gəlmədin, öz həyatını yaşamaq üçünü burdasan.

Kişi və qadın tək bir bütünün iki yarısıdır. Bu səbəblə mübahisə etməklə zaman itirməkdənsə, bir-birinizi anlamağa çalışın. Özünü digərinin yerinə qoymağa çalış; bir kişinin gördüyü kimi görməyə çalış, bir qadının gördüyü kimi görməyə çalış. Və dörd göz hər zaman iki gözdən daha yaxşıdır.

Əgər həyatını doğru-düzgün keçirmisənsə, əgər həqiqətən yaşamısansa, əslTanrı, Din, Sevgi, Qadın, Həyat və Ölüm haqqındaa ölümdən qorxmazsan. Qorxu, ölüm səbəbindən ortaya çıxmaz, yaşanmamış həyat səbəbindən ortaya çıxar.

Yaxınlıq, digərinin sənin içinə girməsinə icazə verməkdir. Səni, sənin gördüyün kimi görməsinə izin vermək; digərinin səni, sənin içindən görməsinə izin vermək, bir insanı varlığının ən dərin nötqəsinə dəvət etməkdir. Modern dünyada yaxınlıq gedərək yox olur. Sevgililər belə yaxın deyil. Dostluq sadəcə bir kəlmədir, artıq. Yaxınlıq itir artıq. Nədən? Çünki paylaşacaq bir şey yox. İçindəki yoxsulluğu kim göstərmək istəyər ki? İnsanlar rol oynamaqla məşğuldurlar.

Mənim yeni insan haqqında dəqiq təsəvvürüm var. Bu insan dinsiz, milliyətsiz, hökumətsiz olacaq.

Yetkin insan çox gözəl başa düşür ki, qarşıda onu güllü-çiçəkli cənnət gözləmir. Başa düşür ki bu həyatdır və qarşısına qızılgüllər də, tikanlar, kol-kos da çıxacaq. Bütün bunları qavrayaraq seçim edir. Başqa bir insanla yaşamağa qərar verir və onu özü seçir. Düşünərək, dərk edərək, əminliklə seçir. Havalı, romantik, hisslərə qapılmış vəziyyətdə deyil.

İnsanlıq ümumilikdə eyni cür yaşayır, eyni cür ömür sürür, eyni qaydalara əməl edir. Və bu eyniliyin içində kimsə ayrı cürdürsə, ayrı cür yaşayır və davranırsa, tez diqqət çəkir, təklənir, tənqid olunur. Ancaq azad insanı, ruhuna.. ürəyinə, özünə sayğısı olan insanı bütün bu reaksiyalar, anlaşılmamaq qorxutmur. Çünki öz gerçəkləri, öz doğruları ilə əslində hamıdan xoşbəxt və azaddır.

İnsanlara əsla səhv bir şey etməmələri öyrədilir, onlar da səhv etməkdən o qədər qorxmağa başlayırlar ki, heç bir şey etmirlər. Hərəkət edə bilmirlər. Səhvlər edəcəksən, amma eyni səhvləri təkrar etmə. İnsan belə müdrik olur.

Öz daxilinə gir və soruş, və hiss edəcəksən ki, bütün ağrıların sən onları qoruduğun üçün var. Sən qorumasan heç bir şey var ola bilməz. Sən onlara enerji verdiyin üçün varlar. Əgər onlara enerji verməsən, heç bi ağrı var ola bilməz.

Çoxluq başıboşlardan, xalis axmaqlardan ibarət olur.

Bədən xeyli məhduddur, onun iki əsas qayğısı var: yemək və seks. O bu iki şey arasında hərəkət edir, bundan başqa heç nəylə maraqlanmır. Amma ağılla eyniləşsən, o zaman ağlının çoxlu səviyyələri olacaq. Fəlsəfə, din və elmlə məşğul ola biləcəksən – təsəvvür edə bilməyəcəyin qədər çox şeylə maraqlanacaqsan.

Həyat hardasa səni gözləmir, o daxilində baş verir. Gələcəkdə çatacağın bir şey deyil, o indi burada, bu dəqiqədədir – nəfəTanrı, Din, Sevgi, Qadın, Həyat və Ölüm haqqındas alış-verişində, qanında dövr edir, ürəyində döyünür.

Alın yazısı yoxdur. Etdiyin şeylər öncədən müəyyənləşdirilmiş tale deyil. Varoluş azadlıq, tale isə köləlikdir. Azadlıq, baş verənlərin səndən asılı olduğu deməkdir. Tale isə saxta fərziyyədir.

Hər bir insanın qarşılaşdığı problemlərdən biri, doğulduğu cəmiyyətdir. İnsanın can atdığı şeylərlə cəmiyyətin təklif etdikləri üst-üstə düşmür. Həyat qınağa çəkilir, geyim qınağa çəkilir, azadlıq qınağa çəkilir. Tədricən sənin həyatın qısalır, nə gedirsə səndən gedir, sağlamlığını itirirsən, əsəblərin korlanır, arzularını boğursan. Və kimsə səni inandırır ki, belə də yaşamaq lazımdır. Kiminləsə mübahisə etməyə ehtiyac yoxdur.

Bu gün, mövcud olan hər şeydir; indi sənin var olduğun, hər zaman var olacağın yeganə zamandır. Yaşamaq istəsən ya indi olacaq, ya da əsla olmayacaq.

Sənə söylənilən hər şeyi unut: “Bu doğru, bu səhv!”. Həyat o qədər də qəti deyil. Bu gün doğru olan bir şey, sabah səhv ola bilər; indi səhv olan bir şey, bir sonrakı an doğru ola bilər.

Eşqin ən təməl problemi, əvvəl sənin yetkin hala gəlməyindir. O zaman yetkin bir yoldaş tapacaqsan; o zaman yetişməmiş insanlar sənə daha cazibədar görünməyəcək. Bu eynilə belədir.

Əmr vermək yox, sevgi vermək lazımdır. Təzyiq eləmək olmaz. Uşağın azadlığı toxunulmaz qalmalıdır. Sənin sevgin onun azadlığına mane olmalı deyil. Heç kim, heç vaxt balaca uşağın azadlığı haqqında düşünmür. Nə vaxt düşünəcək? Bu gün körpədir, sabah hələ balacadır. Heç bir ana öz övladına yetkin insan kimi baxmır. Uşaq onun gözündə heç vaxt böyümür. Və hamısına elə gəlir ki, bu normal haldır, belə də olmaldır. Fəxrlə deyirlər: “Ana üçün uşaq heç vaxt böyümür”. Bu dəhşətdir! Çünki bu cür münasibət bir insanın böyümək, yetkinləşmək haqqını əlindən alır. Uşaqla ana arasındakı yaş fərqi nə qədərdirsə, ömür boyu da o qədər qalır. İyirmi ildirsə, həmişə iyirmi olaraq qalır.
Beləliklə, övladına hörmət elə.
Onunla öz kiçiyin kimi davranma.

Sevgi bir ehtiras deyil. Sevgi bir duyğu deyil. Sevgi birinin, bir şəkildə səni tamamladığının dərindən başa düşülməsidir. Sevgidə minnətdarlıq, mehribanlıq və birlik duyğusu vardır. Əgər bu üç duyğunu hiss edirsənsə, sevirsən deməkdir.

Əgər tək bir insanı sevirsənsə və bütün həyatını onunla bərabər keçirmək istəyirsənsə, arada böyük bir yaxınlıq yaranar. Və sevgi sənə yepyeni üzlərini göstərər. Çox tez-tez tərəf müqabilini dəyişdirsən, bu mümkün olmaz. Eynilə bir ağacın tez-tez yerini dəyişdirməsi kimi. O zaman heç bir yerdə kök sala bilməz. Kök salması üçün eyni yerdə qalması gərəkdir. O zaman dərinlərə enər, güclənər.Tanrı, Din, Sevgi, Qadın, Həyat və Ölüm haqqında

Hər şeydən əvvəl qadın sürəkli hamilə olmaqdan əzab çəkir. Bətnində böyüyən körpə ona rahat yaşamağa imkan vermir. Ürəyi bulanır, gərgin olur, rahatlığı pozulur, nə yemək yeyə bilir, nə istədiyi kimi hərəkət edə bilir.
Doqquz ay qadın üçün ölümə bərabər olur. Doğuşdan sonra qadına bərpa olunmaq, özünə gəlmək üçün uzun zaman lazım gəlir. Ancaq bu zaman keçməmiş, kişi yeni bir uşaq istəyir. Sanki qadın nəsil artırma fabrikidir.
Bu halda kişi nə iş görür? Neynir kişi? Doqquz ay qadının çəkdiklərini çəkmir, doğuşdakı sancıları, əziyəti yaşamır. Ancaq öz genini davam elətdirmək və bir də seksual həzz almaq üçün qadından istifadə edir.
Bununla belə, dilini dinc də qoymur. “Səni sevirəm” deməyə utanmır.

Partnyorunu əsrlər boyu bütün qadınların elədiyi kimi didişdirməyə davam edə bilərsən. Bu, ancaq onu səndən uzaqlaşdıracaq. Rahat olmaq üçün yad qucaqlar axtaracaq. “Dır-dırdan” başını götürüb gedəcək.

Bir dünyaya bax. İnsanlığa fikir ver. Gör kimləri doğmusan. Başını qaldırıb, burnundan o yanı gör, dünyanı bürüyən bu səfehlər sənin bəh-bəhlə təriflənən doğmaq bacarığının bəhrəsidi. Bunu bütün heyvanlar bacarır. Səni şirnikləndirib aldadıblar. “Qadın müqəddəsir, çünki insan yetişdirir. Ulu Tanrı qadına yaratmaq bacarığı verib”. Sən də key kimi deyilənlərə inanıb bir ucdan doğursan. Kasıb ölkələrdə indiyə kimi qadınlar on iki uşaq dünyaya gətirir. Qadın heyvan kimi durmadan doğub-törəyir.

İnsan təkbaşına xoşbəxt olmalıdı, eyni zamanda insanlarla birlikdə də xoşbəxt ola bilməlidi. İnsan daxili xoşbəxtliyə sahib ola bilməli və eyni zamanda yaşadığı münasibətdə də xoşbxət olmalıdır. İnsan həm içində gözəl bir yuva qurmalı, həm də xaricində. Evini əhatə edən gözəl bir bağçan və eyni zamanda gözəl bir yataq otağın olmalıdır. Bağça yataq otağının əleyhinə, yataq otağı da bağçanın əleyhinə deyil.Tanrı, Din, Sevgi, Qadın, Həyat və Ölüm haqqında

Rəqabət və qısqanclıq, bütün əzabların mənşəyidir.

Əgər bütün qadınların öz bacarıqlarını, öz dahiliklərini inkişaf etdirmələrinə icazə versək, çox gözəl bir dünyaya sahib olarıq. Əsas mövzu bu deyil, heç kim nə üstdədir, nə də aşağıda. Qadınlar qadındır, kişilər kişi. Onların təbii ki, fərqli tərəfləri var, amma bu fərqlər heç kimi nə yuxarıya, nə də aşağıya aparır.

Sənə vurulan qadın səni ilhamlandıra bilər, yaradıcı nəfəsini açar, səni cuşa gətirər, yaratmaq, qurmaq istəyərsən. Səni elə bir ruh yüksəkliyinə qaldırar ki, özünü gümrah, xoşbəxt, hər şeyə qadir hiss edərsən.

Mən istərdim kişiylə qadın bir varlığa, bir tamlığa çevrilsin, bir-birinə hopsun, qarşsın və eyni zamanda ikisi də tamamilə azad olsun. Sevgi məhbəs deyil axı, sevgi azadlıqdır, sərhədsizlikdir.

Mənbə: Oşo – “Tanrı, Din, Sevgi, Qadın, Həyat və Ölüm haqqında” kitabı.
Hazrladı: Fidan Aslanova

 

Beyenmeler
0   2  
VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +11 (from 11 votes)

Fidan Aslanova

Fitret.az idarəçisi

 
Facebook

NİFRƏT EDƏN İNSANIN PSİXOLOJİ DURUMU

Xüsusi

Hansısa üstünlüyə sahib insanların həyatında, onları davamlı şəkildə izləyən iki növ insanlar olar bilir:

1. Onları xoşlayanlar.
2. Onlara nifrət edənlər.

Biz indi nifrət edən şəxslərdən və onların psixoloji durumlarından söhbət açacağıq.
Üstün insanların həyatında çox zaman onu izləyib, onun davranışlarına baxaraq, haqqında yersiz müzakirələr açan və özü-özlüyündə guya onu lağa qoyub ittiham edən “özgüvəni” zəif insanlar mövcud olmuşdur. Və ya belə insanlar ancaq zəif və aydınlanmamış insanlardan təşkil olunur. İnsanlara yersiz şəkildə lağ və paxıllıq etməkdə və ya nifrət bəsləməkdə israr edən bu insanların əsil xarakterlərini və xarakter çeşidlərini sadə şəkildə belə sıralayacam:

1) Üstünlüyünə görə.

Bir insanın edə bildiklərini edə bilməyən, çata bildikərinə çata bilməyən və ya qazandıqlarını qazana bilməyən bir şəxs, həmin insanda qüsur axtarmağa başlayır və özünün onunla müqaisədə ortaya çıxan zəifliyini şüurunda netrallaşdırmaq üçün onu həmin qüsuruna görə tənqid edir. Beləcə gücünün çatdığı tək şey olan qüsur axtarışı onun köməyinə gəlir və özünün hansısa sahədə qismən üstün cəhətlərini şişirdib əsas gətirərək, həmin şəxsin həmin nöqtəsi ilə müqaisə edir. Bununla da natamam mənliyini doyurur. Bu paxıllıqdır. Belə insanlar başqalarını da həmin insanın pis olduğuna inandırmaq istəyərlər.

2) Zəifliyinə görə.

Belə şəxslər özlərindən üstünlərin aşağılayıcı təsirindən və ya üstünlər tərəfindən aşağılanmaya məruz qaldıqdan sonra, ortaya çıxan aşağılıq komplekslərini və ya “dışlanma” duyğularını şüurlarında ört-basdır etmək üçün, özlərindən hansısa bir işdə zəif olanları qurban olaraq seçərlər. Həmin şəxslərə ancaq zəifliklərinə görə nifrət edər, onlara yersiz kin bəsləyər (özlərindən üstünlərə olan paxıllığın nəticəsində yaranmış kinlərini zəiflərin üstünə tökər) və bununla da zəifliklərinin və komplekslərinin qəzəbini onlardan çıxmağa və özlərini onlardan güclü kimi hiss etməyə çalışarlar. Bəzən heç onların yanında olmasalar belə hər dəfə israrlı şəkildə etdikləri qeybət, tənqid nəticəsində özləri də bilmədən tədricən nifrətə fokuslanar və həmin şəxsləri hər gün daha çox öz gözlərindən salarlar. Bunun üçün isə onların davranışlarındakı hansısa qüsurları şişirdərək bəhanə gətirərlər.

3) Əldə edə bilmədikdə.

Məlumdur ki, paxıl şəxslər özlərindən güclü şəxslərin varlığının onları narahat etməsindən iki yolla qurtula bilirlər:
a) Öz tərəflərinə çəkməklə.
b) Mübarizə aparmaqla.
Biz indi B planından söhbət açacağıq ki, bu da çox zaman A planı baş tutmayanda dövrəyə keçir. Belə bir insan, qarşı tərəfi onun yanında olmadığı və onu seçmədiyi üçün və ya onu özündən təcrid edib uzaqlaşdırdığı üçün yersiz şəkildə tənqid edər, onun qüsurlarını tapıb lağ etməklə ondan qisas almağa çalışar. Hətta onun gələnəklərinə, dini inanclarına, siyasi baxışına analiz etmədən tənqidi fikirlər söyləyib özünü ondan üstün göstərməyə çalışa bilər və uzaqlaşdırılmaya layiq olmadığını sübut etmək istəyər.

4) Qisas ala bilmədikdə.

Belə bir şəxs onu nə vaxtsa incitmiş, ya da ona qarşı bilmədən hansısa kobudluğu etmiş insandan qisas ala bilmədikdə, natamam qalır. Bu zaman o, qarşı tərəfə nifrət bəsləyə bilir. O, qarşı tərəfin hər uğurunu, hər üstünlüyünü aşağılamağa çalışmaqla, qismən də olsa öz qisas hissini gerçəkləşdirmiş olur. Lakin bu kin-kidurət uzun müddət davam etdikdə, məsələ xarakterik pozuntunun varlığını -aşağılıq kompleksini- önə çəkir. Belə insanlar qarşı tərəflə tam barışmayınca sakitləşə bilmirlər. Bəzən barışsalar da belə, sonra tək qalanda olub-bitənləri yenidın düşünür və yenidən nifrətə geri qayıda bilirlər.

5) Öz gizli işləri bəlli olduqda.

Bəzi şəxslər etdikləri pis işləri bəlli olan və onların yanında olmayan insanlara böyük kin bəsləyərlər. Hətta o insanlara qarşı iftiralar atar, onlar barəsində çox pis fikirlər söyləyər, sui-zənnə qapılıb həmin şəxsləri öz ətraflarındakı şəxslərə pis kimi göstərər və guya əksinə, həmin şəxslərin onun özünə iftira ata biləcəyi görkəmini yaradarlar. Beləcə başqa insanları onlardan uzaqlaşdırarlar ki, sirrləri onlara bəlli olmasın. Belə insanlar böyük yalanlar danışmağa, hər cür iyrənc və namərd işlər görməyə hər zaman hazır ola bilirlər.

Bunlar nifrətli şəxslərin mümkün psixoloji hallarıdır. Sadaladığım hallar sizdə də varsa, tez bir zamanda onlardan qurtulmağa çalışın. Amma əgər bu halların hədəfi siz olmusunuzsa, o zaman üzülməyinizə gərək yoxdur. Əgər siz təmiz insansınızsa, yersiz tənqid olunmağınız başqa insanların sizə qarşı edilən ittihamları araşdırmalarına səbəb ola bilər. Əgər özləri də dürüstdürlərsə, çıxarılan nəticədə sizə olan rəğbəti daha da artıracaqdır. Necə deyərlər, həqiqi insanlıq və sevgi vəfalıdır, sadiqdir. Məsafələr, əngəllər, fitnələr, böhtanlar sevgini və dostluğu tükətməz, onu daha da gücləndirər. Heç vaxt pislik etmədiyiniz halda qeyri-normal insanlardan başqa heç kimin gözündə pis adam ola bilməzsiniz. Bu mümkün deyildir. Əgər sizə qarşı yersiz kin bəsləyənlər israrlıdırlarsa, yenə də üzülməyin. Lazım olduqca özünüzü müdafiə edin, amma buna ciddi gərək yoxdursa, şübhələnib durmayın, sadəcə o insanlara yoxluğunuzu göstərin. Mahatma Qandinin dediyi kimi: “İlk öncə sizi sanki görməzlər, sonra sizə gülərlər, sonra sizinlə mübarizə apararlar və sonda siz qələbə qazanarsınız.”

Unutmayın ki, aşağılayıcı gülüşün, məsğərənin və ya yersiz tənqidin, nifrətin arxasında taptalanmış bir şəxsiyyətin və dışlanmanın qisası gizlənə bilir. Bu qisas illərlə yığılır, insanı saxtalaşdırır və şəxsiyyətini darmadağın edərək, onu aidiyyatı olmayan şəxslərə qarşı belə paxıl və eqoist bir varlığa çevirə bilir. Belə durumlarda bizim vəzifəmiz isə nə olursa-olsun təmkinli olmaq və bacardığlmız qədər bunlara cavab verməməkdir.

Müəllif: Coşqu İsmayılzadə

Beyenmeler
0   2  
VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +11 (from 11 votes)

Vüsaləddin Rüstəmov

Fitret.az idarəçisi. Mühəndis. Fikir və düşüncə yazıçısı.

- Sayt ünvanı

 
TwitterFacebookGoogle Plus

AİLƏDƏ SEVGI

Xüsusi

yaradılış-gil-palçıqSevgi – axtararkən tapılmayan, taparkən bütün axtarışlara son qoyan, özü-özünü kəşf edən ilahi hissdir. Onunla həyat aydınlanır. Ailədə, işdə, cəmiyyətdə fərqli yaşanır. Müəllim sinfə daxil olarkən şagirdlərinə sevgi ilə yanaşmasa, tədris etdikləri şagirdlərdə aydınlıq gətirməz, düşündürməz. Valideyn övladlarına sevgi ilə baxmasa, tövsiyyələri təsirli olmaz. Sevgi ilə qurulan ailələr sağlam gələcəyə səbəbdir. O qədər dəyərlidir ki, onunla bütün çətin bildiklərimiz həllini tapır.

İki insan arasında hörmətin, anlayışın kökündə sevgi dayanır. Sevgi nə verilir, nə alınır. Onunla bütün münasibətlər doğrulur. O nə səsdə, nə də sözdədir. Səsə də, sözə də, addımlara da güc verən yaradılışdadır. Sözsüz bütün varlıqlar onunla rahatlıq tapırlar.

Bir övladın anaya hörmətlə yanaşması, ər-arvad arasında doğru ünsiyyətin qurulması, sevən iki gəncin bir-birini anlaması məhz onların həyata zənginlik gətirən sevgidolu baxış və düşüncələrindən qaynaqlanır.

Ailədə övladlar arasında paxıllıq hiss olunarkən bunu tək bu ad altında dəyərləndirmək olmaz. Onların bir-birinə belə münasibəti, anaya fərqli tərəflərdən baxışı, yanaşması təbii haldır ki, verilən sevgini paylaşa bilmədiklərindəndir. Bu isə insan xilqətində daim var olan, özünü tapana qədər yaşanan hissiyyatdır. Bunun belə kökündə saf sevgi dayanır. Sevgini münasibətlərdə doğru yaşatmaq üçün qarşı tərəfi tanımağımız, ona anında diqqət etməyimiz mütləqdir. Əgər valideyn övladları yaxşı tanısa, daim diqqət edib dəyərləndirsə, onlar arasında sevgini də uyğun balansla yaşada bilər.

ailədə sevgiBəzən övlad ilə ana münasibətlərində “Sən qaqaşı məndən çox istəyirsən” kimi narazılıqlara rast gəlirsən. Belə düşüncələr övladlara qarşı anında olmayan dəyərləndirmənin nəticəsində ortaya çıxır. Onların həll etdiyi hansı tapşırıq olur-olsun “Afərin”-ə layiq olmasa belə ən azı “Təşəkkür”-lə dəyərləndirilməlidir.

Ailədə paxıllıq, qısqanclıq kimi münasibətlər sevginin zamanında layiqincə çatdırılmamasından nəticələnir. Bu da gələcəkdə kin, nifrət kimi neqativ hisslərlə əvəz olunur, qəlbi qaraldır. Ən çox belə uşaqlar aqressiv olurlar. Olduğu qədər də içində yarımqalmış sevgini daim hər yerdə axtarırlar. Valideynlər övladlarına hər zaman diqqətlə yanaşmaqla, sevgi ilə dəyərləndirməklə belə neqativ düşüncələri aradan qaldıra bilərlər.

Tanıyaq, diqqət yetirək, zaman yaradaq, bağışlayaq ki, münasibətlərdə sevgi şəffaflığını qoruya bilsin.

Təbiət ecazkar gözəlliyi ilə insanlarda o sevgini daim qorunub, yaşanması üçün bir səbəbdir. Çünki təbiət heç vaxt bu işindən əl çəkmədi. İnsanlara bitməz – tükənməz sevgi yaşatmaqdadır.

“Sevgi hər şeyə qalib gəlir, eləsə, gəlin biz də onun hökmünə tabe olaq”. (V. Publiy)

Müəllif: Aynur Quliyeva

Beyenmeler
0   2  
VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +8 (from 8 votes)

Vüsaləddin Rüstəmov

Fitret.az idarəçisi. Mühəndis. Fikir və düşüncə yazıçısı.

- Sayt ünvanı

 
TwitterFacebookGoogle Plus

ATALAR YAXŞI DEYİB…

Mövzu muxtəlifliyi ilə yanaşı bitmiş fikir, ümumiləşdirmə və nəticə atalar sözlərinə xas olan cəhətlərdir. Atalar sözləri xalqın həyatda sınanmış, müdrik və nəsihətli fikirlərindən ibarət olur və böyük əxlaqi-tərbiyəvi əhəmiyyət daşıyır. Əsas xüsusiyyəti həcmcə kiçikliyi, lakin mənaca hikmətli və nəsihətli olmasıdır. Atalar sözləri bitkin fikir ifadə edir, həm həqiqi, həm də məcazi mənada işlənir.

Ad adamı bəzəməz, adam adı bəzəyər.

Adam, adamın şeytanıdır.

Adam olmayan başqalarını adam saymaz.

Bərəkət, hərəkətdir.

Bir işi başlamağa çalış, özü qurtarar.

Cavanlıq gözəllikdir, onu boyamaq artıqdır.

Cavanlıqda qocalığa güc saxla, pullu gündə pulsuz günə pul saxla, savaşanda barışmağa üz saxla.

Adam yanıla-yanıla öyrənir.

Araq adamı ardan da qoyar, yardan da.

Az bilmək istəmirsənsə, çox oxu.

Fikirdən iti gedən şey yoxdur.

Ölüm, qaş ilə göz arasındadır.

Pay bölənə pay qalmaz.

Az yeyənin azarı da az olar.

Çalışqan əl nəyə dəysə qızıl olar.

Çox aş ya qarın ağrıdar, ya baş.

Sənət, insan üçün xəzinədir.

Uzaqlaşmaq, yaxınlaşmaq üçün vasitədir.

Yalanla dünyanı dolanmaq olar, amma geri dönmək olmaz.

Yeməyə kömək, işləməyə də kömək.

Yola çıxan yolda qalmaz.

Zəhməti sevən, işdən doymaz.

Düzlük, xoşbəxtliyin açarıdır.

Söz, həyatın bəzəyidir.

Adam, adam sayəsində adam olar.

İstədiyini deyən, istəmədiyini eşidər.

İstək gözdə olar, məhəbbət ürəkdə.

Toyun əvvəlinə getmə, axırına da qalma.

Barmağının beşini də bal elə, pis adamın ağzına sal, yenə deyər: acıdır.

Bir gözü alça dərir, bir gözü gavalı.

Nəğdi qoyub, nisyə dalınca düşmə.

Paxıl olmasan, dərdin olmaz.

Pul verməz, can verər.

Tikan olub ayağa batınca, gül ol, yaxaya sancıl.

Hazırladı: Fidan Aslanova

Beyenmeler
0   2  
VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +7 (from 9 votes)

Fidan Aslanova

Fitret.az idarəçisi

 
Facebook

R.TAQORUN HİKMƏT DOLU POEZİYASINDAN YARPAQLAR

“Yer öz təbəssümlərinin təravətini göz yaşlarında yaşadır.”

Təbiət dəyişir ki, dəyişməsin. İnsan da dəyişməmək üçün dəyişməyin sirrinə vaqif olmalıdır.

“Böyük səhranın bağrı bir ot yarpağının həsrəti ilə yanıb qovrulur. Ot yarpağı isə, xırdaca başını silkəyib, gülə-gülə uçub gedir”.

Burdakı gözəllik, zəriflik və efemerlikdə yaşayır. Ani və əlçatmaz. Onu məhz o cür sevməyi öyrənmək lazımdır, deyir Taqor. Sahiblənmədən. Sevmək və minnətdar olmaq…

“Kim isə gözə görünməyən barmaqları ilə qəlbimin tellərində incə meh kimi suların şırıldayan musiqisini çalır :
Söylə, nələr deyir nitqin, ey Dəniz?
Əbədi müəmma, əbədi sual !
Nə dildə verirsən cavab, ey Səma?
Bircə dil bilirəm: – “Əbədi sükut””

Böyük həqiqəti izah edir süküt.. Böyük hikməti nişan verir narahat dəniz… Görənlər və duyanlar üçün.

“Ey xırdaca ot yarpağı, sənin addımların çox kiçikdir, amma bu addımlarla sən yer üzünü bürüyürsən”.

İnsana elə gəlir ki, o zəif və balacadır. Lakin bu, aldadıcıdır. Ruh, zəif və balacanın içindən pərvazlanır. Balaca otlar və böcəklər tez-tez şairin həmsöhbətinə çevrilir. Çünki onların da balacalığı və zəifliyi yalnız aldanışdır.

“Bir zaman röyada bizə elə gəldi ki, bir-birimizə yadıq; ayılanda, gördük ki, əziz və mehribanıq”.

Müdriklik ayılmadır. Yadlıq bəşərin yuxusundan doğub. Sabah açılınca çəkilib gedəcək.

“Fənərini arxasında gəzdirən adam öz önünə kölgə salır.”

Üzü qaralar var ha! Nurlarına arxa çevirənlərdir.

“Fəlakət sənin qapını döyüb xəbər verir ki, Allahın oyaqdır.”

Fəlakətlər əslində sənin ruhunu yuxulamağa qoymamaq üçündür. Yatma ki, Onun da daim oyaq olduğunu bilənlərdən olasan.

“Qoy məndən elə cüzi bir şey qalsın ki, ona deyə bilim: sən – hər şeysən.”

İnsan təmizlənməyə qorxur. Qorxur ki, bütün varlığı kirə çıxa bilər.
Taqor isə qorxmur. Lap kiçicik bir bir şey qalsın içimdə amma əbədiyyəti xatırlatsın, mənə bəsdir,- deyir.

“Arzuladığım şey, əldə etdiyim şey, qoy heç-puç olub getsin. Mənə yalnız rədd etdiyim, həqarətlə baxdığım şeyləri lütf elə.”

Çünki, həyatım boyu buna əmin oldum: Mən Əlanı seçə bilmirəm. O, adətən, mənim rədd etdiklərimdə yaşayır.

“Yerlə vidalaşdığım dəmdə qoy mənim vida sözlərim bu olsun: bütün gördüklərim misilsizdir.”

Taqorun ən böyük sözü HEYRƏTdir. Heyrətsiz qalıblar insanlar. Ona görə də səadət nə olduğunu bilmirlər. Böyük eşq böyük heyrətdən doğa bilər yalnız. Boş danışıqlar və rituallardan deyil.
Taqor gördüklərini vəsf etməkdən yorulmadı ki!

“Eşqimiz nəğmə kimi sadədir, sevgilim”

Varlıq həqiqətən Onun eşqinin timsalıdır. Dağlar, dərələr, meşələr, çaylar Onun eşqinin nəğmələridir. Və bu nəğmələri ən təmiz qulaqla duymuş adamlardan biri də Taqor olub. Təmizlik və səmimiyyətində onun kimisini tapmaq çox çətindir. Artıq heç nə yoxdur onun nəfəsində. Sanki özü də heç yoxdur. Yalnız Onun nəğmələridir Taqorun bədənini fleyta kimi istifadə edirlər.

” Sərçənin tovuza yazığı gəlir ki, elə ağır quyruğu var.”

Sərçə gözəllliyi görmür, ağır quyruğu görür. Korluq paxıllıqdan və qorxaqlıqdandır. Gözəlliyi yaşatmaq isə zor işdir. Dolayı ilə bunu sərçə də başa düşür.

“Göydə mənim ulduzlarım var. Amma evimdə yanmamış xırdaca çırağıma həsrət çəkirəm.”

Ulduzlar da mənimdir. Amma çırağım yansa, bu, mənim payım olacaq kainata. Mən də nurlandırmış olacam dünyanı.

Hazrıladı: Nərmin Heydərova

Beyenmeler
0   2  
VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +26 (from 26 votes)

Nərmin Heydərova

Fitret.az yazarı. Müəllim.

 
Facebook