2019-CU İLƏ ÖZƏL- İŞIQ TUTAN SEÇMƏLƏR

Xüsusi

İnsanları sev, lakin qısqanc olma, sahiblənmə. Mümkün qədər çox insanla əlaqə qur, lakin azad qal və qoy, onlar da azad qalsın. Basqı altına almağa çalışma və heç kimin səni basqı altına almağına icazə vermə.
Əşyalardan istifadə et, lakin unutma: bu dünyaya əllərin boş gəlirsən və gedərkən də əllərin boş olacaq, buna görə də heç bir şeyə sahib ola bilməzsən.

Sənin xoşbəxtliyin, sənin şüurunun keyfiyyətinə bağlıdır. Xaricdəki şeylərə bağlı deyil.

Gülmək, çiçək açmaqdır.

Pul, həyat tərzin nədirsə, onu zənginləşdirər.

Xoşbəxt bir insan, Tanrının hər yerdə olduğunu görər. Onu görə bilmək üçün xoşbəxt gözlərə ehtiyacın var.

Əgər kimsə səni təhqir etsə və sən sussan – heç bir şey olmamış kimi – qarşındakı insan daha da hirslənər; getdikcə daha da özündən çıxar. Sən də hirslənsən, o bunu anlaya bilər, ancaq səssizliyini anlaya bilməz. Hətta, sənin səssizliyin səbəbilə özünü çox təhqir edilmiş hiss edə bilər. Sən, səssizliyin sayəsində yüksəlirsən. O isə böcək kimi qalır.

Həyatın istifadə qaydası yoxdur.

Əgər sən kişisənsə və qısqancsansa, qadın beyninə sahibsən. Əgər qadınsan və qısqanc deyilsənsə, onda kişi beyninə sahibsən.

Nə üçün qadın kişidən daha qısqancdır? – çünki qısqanclıq qorxudan doğur. Kişi, qadınla müqayisədə daha az qorxar, səbəb budur – kişi qadınla müqayisədə daha az qorxar. Daha az qorxduğu üçün də daha az sahiblənir. Qadın ağlı daha çox qorxar, qorxu ona təbii gələr, həmişə titrəyər. Bu qorxu səbəbilə qadın daha çox sahiblənər. Sahib olduğuna tamamilə əmin olmadığı müddətcə xoşbəxt olmaz. Və tamamilə sahibləndiyi zaman da xoşbəxt ola bilməz, çünki kişi artıq ölüdür. Ancaq, azadlıq insanı canlı edər.

Gerçək bir insan,  onu xoşbəxt edən şeyləri edəcək cəsarətə sahibdir.

Yanına sayılmayacaq qədər çox, yüzlərlə quş gəlirdi. Hisslərin dilini bilirdi. Bu sevgidir. Heç kim sevgidən qorxmaz, quşlar belə. Və onlar mütləq sizdən daha çoxunu hiss edərlər, çünki düşünə bilmək üçün hər hansı bir vəsaitləri, kifayət qədər beyinləri yoxdur.

Əgər həqiqətən gerçəyin nə olduğunu öyrənmək istəyirsənsə, din və fəlsəfənin içində itməməyə diqqət et.

Bir şeylərin axtarışında olmaq, bir şeyləri arzulamaq ağlın ən başda gələn xəstəliyidir. Bir şey axtramamaq, bir şey istəməmək, varlığının ən böyük sağlamlıq işarəsidir.

Zen insanı məqsədsiz şəkildə dolanar, bir hədəfi, bir gələcəyi yoxdur. Anlıq yaşayar, beyni işin içinə qarışdırmaz; eynilə yarpağın etdiyi kimi özünü küləyə buraxar. Küləyə deyər ki, “Məni istədiyin yerə apar.” Əgər göyün üzündə küləklərlə yüksəklərə çıxarsa, yerdə qalanlara qarşı özünü üstün hiss etməz. Əgər yerə düşsə, küləklə göyün üzünə yüksələnlərə qarşı dəyərsizlik duyğusu bəsləməz. Uğursuz ola bilməz. Əsla məğlubiyyətə uğramış hiss edə bilməz. Məqsədin yoxdursa, necə uğursuz ola bilərsən? Və də əgər, bəli bir hədəfə doğru getmirsənsə, necə məğlubiyyətə uğramış kimi hiss edə bilərsən? Üzüntüyə yol açan gözləntilərdir. Şəxsi ehtiraslar, uğursuzluğu gətirər. Zen insanı uğursuz olduğu zaman belə müzəffərdir.

Sevdiyin insanla belə gerçək ola bilməsən, harda gerçək olacaqsan? Harda? Səni sevdiyini düşündüyün insanla da gerçək ola bilməsən, onunlaykən belə gerçəyi açıqlamağa qorxur və gizlənirsənsə, tamamilə azad ola biləcəyin bir yeri harda tapacaqsan?

İcazə ver, hər şey öz yoluna getsin.

Əgər özünə güvənirsənsə, mənə güvənə bilərsən, insanlara güvənə bilərsən, varoluşa güvənə bilərsən. Əgər özünə güvənməsən, başqa heç bir güvən mümkün deyildir.

Sevgi idarə edilə bilməz, sifarişlə ortaya çıxmaz. Bir dəfə yox olduğu zaman da, geri qaytarmağın yolu yoxdur.

Həqiqi eşq üçün sabah yoxdur, həqiqi eşq üçün zaman yoxdur. Əgər bir insanı sevirsənsə, sevirsən. Sabah nə olacağı səni maraqlandırmır. Bu an elə çoxdur ki, bu an bir sonsuzluqdur. Sabah nə olacaq, görəcəyik. Sabah gələndə… Və sabah heç gəlməz. Həqiqi eşq indiyə aiddir.

Kimisə sevirsən və söz verirsən: “Səni həyatım boyu sevəcəyəm.” Əslində çox yaxşı bilirsən ki, sabahından əmin ola bilməzsən; saxta bir söz verirsən. Bütün deyə biləcəklərin sadəcə bundan ibarət ola bilər: “Hal-hazırda sənə aşiqəm və sənə hər şeyimi verirəm. Daha sonrası haqqıda heç bir şey bilmirəm. Necə söz verə bilərəm? Məni bağışla.”

Əslində kimsə səni sevdiyi zaman təəccüblənirsən. “Nə, mən? Kimsə məni sevir?” Zehnindən bu fikir yüksəlir: “Məni tanımır, ona görə. Əgər məni tanısa, əgər məni olduğum kimi görsə, məni əsla sevməz.” Buna görə də sevgililər özərini bir-birilərindən gizlətməyə başlayır. Çox şey gizli saxlanır, sirlər açılmır, çünki ürəklərini açdıqları anda sevginin itməyə məhkum olduğundan qorxurlar. Özlərini sevə bilmədiklərinə görə, başqasının onları sevə biləcəyini necə qəbul etsinlər? Sevgi özünü sevməklə başlayar.

Həyat, çözüləcək bir problem deyil, yaşanacaq bir sirrdir.

Əslində gözəl insan da yoxdur, çirkin insan da yoxdur. Çirkin insan biri ilə uyumlu ola bilər; o zaman çirkin insan, o insan üçün gözəldir. Gözəllik uyumun bir kölgəsidir. Əslində bir insana gözəl olduğu üçün aşiq olmursan; olan bunun tam əksidir. Birinə aşiq olduğun zaman, o insan gözəl görünür. Gözəllik fikrini gətirən eşqdir; əksi olmaz.
Lakin sənə tam uyan birini tapmaq nadir hallarda olur. Kimsə o qədər şanslı olduğu zaman, o zaman həyat bir melodiya ilə yaşanar;  o zaman iki bədən və tək ruh var. Bu gerçək bir cütlükdür. Və harda belə bir cütlüyə rast gəlsən, böyük bir zərafət və musiqi vardır çevrələrində, böyük bir aura, gözəl bir işıq, bir səssizlik…

Özünü sev. Bu sənin təməl öhdəliyin olmalıdır. Özünü sev. Digər hər şey öz-özlüyündən olacaqdır, amma təməli budur.

Sevinc, bütün qorxular üçün əks təsirdir. Həyatın dadını çıxarmasan, qorxu başlayar. Həyatın dadını çıxarsan, qorxu itib gedər.

Qorxu, sahib olmaq arzusundan doğar; bir yan məhsuludur; sahib olmaq istəyərsən, buna görə də qorxu başlayar. Əgər sahib olmaq istəməsən, qorxu da olmaz.

Dünyada hər zaman möhtəşəm şeylərin olmağını gözləyərək bir sürü şey qaçıran tonlarla insan var. Olmaz. Sadəcə kiçik şeylər olar; yemək yeyərək, səhər yeməyi yeyərək, yürüyüşə çıxaraq, duş qəbul edərək, bir dostla danışaraq, sadəcə tək başına oturub göy üzünə baxaraq və ya yataqda uzanıb heç bir şey etməyərək. Bu kiçik şeylər, həyatı yaradır. Bunlar həyatın içindədir. Buna görə də hər şeyi sevinclə et və hər şey bir duaya çevrilsin.

Qorxursansa, qorxursan – niyə bunu problem edəsən ki?

Səhv etməkdən qorxma, çünki səhv etməkdən qorxsan, heç irəli gedə biməzsən və həyatı qaçırarsan. Səhv etmək, heç bir şey etməməkdən yaxşıdır.

Qorxu varsa və sən onunla bağlı bir şey etməyə başlasan, yeni bir qorxu başlayacaq; qorxu qorxusu; hər şey daha da qarışacaq. Buna görə də qorxu varsa, qəbul et. Onunla bağlı heç nə etmə, çünki “etmənin” bir köməyi olmayacaq. Sənin qorxudan edəcəyin hər hansı bir şey, daha çox qorxuya səbəb olacaq; qarışıqlıqla edəcəyin hər hansı bir şey, daha çox qarışıqlıq yaradacaq. Heç bir şey etmə! Qorxu varsa, qorxunun orda olduğunu bil və qəbul et.

Qorxu çözülə bilər, lakin ondan qurtulmaq üçün tələsmə; yoxsa gizlədəcəksən. Səbrli ol, izlə, anlamağa çalış. Sənin bir parçan olduğunu qəbul et. Sənə yapışan çirkin bir şey olduğunu düşünmə – bu, onu rədd etməkdir və rədd etmənin faydası olmayacaq. O sadəcə sənin bir parçandır. Sevgi necə bir parçandırsa, qorxu da elədir. Qəzəbin bir parçan olması kimi, o da sənin bir parçandır. Heç bir duyğunu rədd etmə, çünki bütün o duyğular səni yaradır və hamısı gərəklidir. Əlbəttə, tək bir duyğuya ilişib qalmaq lazım deyil; sənin içində həmişə bir orkestr olmalıdırlar, ölçülü qalmalıdırlar.

Eqonun ölümü, sənin ölümün deyil; eqonun ölümü, əslində həyat ehtimalıdır.

Qorxu hiss edilirsə, problem sevgidir. Daha sevgi dolu ol. Qarşındakı insana qarşı bir neçə addım at… çünki hamı qorxur, sadəcə sən yox. Sən birinin sənə gəlib sevməyini gözləyirsən – sonsuza kimi gözləyə bilməzsən, çünki qarşı tərəf də qorxur. Və qorxan insanlar bir şeydən çox qorxarlar və bu da rədd edilməkdir. Mən gəlib sənin qapını döysəm, sənin məni rədd etməyin bir ehtimaldır. Bu rədd, bir yaraya çevriləcək. Ona görə də gəlməməyim daha yaxşıdır. Yalnız olmaq daha yaxşıdır. Tək başına olmağın, kiminləsə yaxınlaşmamağın daha yaxşıdır, çünki rədd edilə bilərsən. Yaxınlaşdığın və sevgiyə dair addım atdığın anda ilk qorxu başlayar – qarşı tərəf səni qəbul etsə belə, ehtimal həmişə var – səni geri çevirə bilər. Buna görə də qadınlar əsla ilk addımı atmazlar; onlar daha çox qorxur. Həmişə kişidən gözləyirlər – kişi gəlməlidir. Onlar həmişə rədd etmə və qəbul etmə ehtimalını özlərinə saxlayırlar, qarşı tərəfə bu şansı verməzlər, çünki kişilərlə müqayisədə daha çox qorxarlar. Buna görə də bir çox qadın bir ömür boyu gözləyər! Qapılarına heç kim gəlməz, çünki qorxan bir insan bir anlamda elə çox qapanar ki, insanları özünə yaxınlaşdırmaz. Qorxan insan ətrafına elə çox titrəyişlər yayar ki, yaxınlaşan hər kəs vazkeçər. Hərkətlərində belə qorxunu hiss edə bilərsən.

Mənbə: Osho 
Hazırladı: Fidan Aslanova

Beyenmeler
0   3  
VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +2 (from 2 votes)

Fidan Aslanova

Fitret.az idarəçisi

 
Facebook

NİFRƏT EDƏN İNSANIN PSİXOLOJİ DURUMU

Xüsusi

Hansısa üstünlüyə sahib insanların həyatında, onları davamlı şəkildə izləyən iki növ insanlar olar bilir:

1. Onları xoşlayanlar.
2. Onlara nifrət edənlər.

Biz indi nifrət edən şəxslərdən və onların psixoloji durumlarından söhbət açacağıq.
Üstün insanların həyatında çox zaman onu izləyib, onun davranışlarına baxaraq, haqqında yersiz müzakirələr açan və özü-özlüyündə guya onu lağa qoyub ittiham edən “özgüvəni” zəif insanlar mövcud olmuşdur. Və ya belə insanlar ancaq zəif və aydınlanmamış insanlardan təşkil olunur. İnsanlara yersiz şəkildə lağ və paxıllıq etməkdə və ya nifrət bəsləməkdə israr edən bu insanların əsil xarakterlərini və xarakter çeşidlərini sadə şəkildə belə sıralayacam:

1) Üstünlüyünə görə.

Bir insanın edə bildiklərini edə bilməyən, çata bildikərinə çata bilməyən və ya qazandıqlarını qazana bilməyən bir şəxs, həmin insanda qüsur axtarmağa başlayır və özünün onunla müqaisədə ortaya çıxan zəifliyini şüurunda netrallaşdırmaq üçün onu həmin qüsuruna görə tənqid edir. Beləcə gücünün çatdığı tək şey olan qüsur axtarışı onun köməyinə gəlir və özünün hansısa sahədə qismən üstün cəhətlərini şişirdib əsas gətirərək, həmin şəxsin həmin nöqtəsi ilə müqaisə edir. Bununla da natamam mənliyini doyurur. Bu paxıllıqdır. Belə insanlar başqalarını da həmin insanın pis olduğuna inandırmaq istəyərlər.

2) Zəifliyinə görə.

Belə şəxslər özlərindən üstünlərin aşağılayıcı təsirindən və ya üstünlər tərəfindən aşağılanmaya məruz qaldıqdan sonra, ortaya çıxan aşağılıq komplekslərini və ya “dışlanma” duyğularını şüurlarında ört-basdır etmək üçün, özlərindən hansısa bir işdə zəif olanları qurban olaraq seçərlər. Həmin şəxslərə ancaq zəifliklərinə görə nifrət edər, onlara yersiz kin bəsləyər (özlərindən üstünlərə olan paxıllığın nəticəsində yaranmış kinlərini zəiflərin üstünə tökər) və bununla da zəifliklərinin və komplekslərinin qəzəbini onlardan çıxmağa və özlərini onlardan güclü kimi hiss etməyə çalışarlar. Bəzən heç onların yanında olmasalar belə hər dəfə israrlı şəkildə etdikləri qeybət, tənqid nəticəsində özləri də bilmədən tədricən nifrətə fokuslanar və həmin şəxsləri hər gün daha çox öz gözlərindən salarlar. Bunun üçün isə onların davranışlarındakı hansısa qüsurları şişirdərək bəhanə gətirərlər.

3) Əldə edə bilmədikdə.

Məlumdur ki, paxıl şəxslər özlərindən güclü şəxslərin varlığının onları narahat etməsindən iki yolla qurtula bilirlər:
a) Öz tərəflərinə çəkməklə.
b) Mübarizə aparmaqla.
Biz indi B planından söhbət açacağıq ki, bu da çox zaman A planı baş tutmayanda dövrəyə keçir. Belə bir insan, qarşı tərəfi onun yanında olmadığı və onu seçmədiyi üçün və ya onu özündən təcrid edib uzaqlaşdırdığı üçün yersiz şəkildə tənqid edər, onun qüsurlarını tapıb lağ etməklə ondan qisas almağa çalışar. Hətta onun gələnəklərinə, dini inanclarına, siyasi baxışına analiz etmədən tənqidi fikirlər söyləyib özünü ondan üstün göstərməyə çalışa bilər və uzaqlaşdırılmaya layiq olmadığını sübut etmək istəyər.

4) Qisas ala bilmədikdə.

Belə bir şəxs onu nə vaxtsa incitmiş, ya da ona qarşı bilmədən hansısa kobudluğu etmiş insandan qisas ala bilmədikdə, natamam qalır. Bu zaman o, qarşı tərəfə nifrət bəsləyə bilir. O, qarşı tərəfin hər uğurunu, hər üstünlüyünü aşağılamağa çalışmaqla, qismən də olsa öz qisas hissini gerçəkləşdirmiş olur. Lakin bu kin-kidurət uzun müddət davam etdikdə, məsələ xarakterik pozuntunun varlığını -aşağılıq kompleksini- önə çəkir. Belə insanlar qarşı tərəflə tam barışmayınca sakitləşə bilmirlər. Bəzən barışsalar da belə, sonra tək qalanda olub-bitənləri yenidın düşünür və yenidən nifrətə geri qayıda bilirlər.

5) Öz gizli işləri bəlli olduqda.

Bəzi şəxslər etdikləri pis işləri bəlli olan və onların yanında olmayan insanlara böyük kin bəsləyərlər. Hətta o insanlara qarşı iftiralar atar, onlar barəsində çox pis fikirlər söyləyər, sui-zənnə qapılıb həmin şəxsləri öz ətraflarındakı şəxslərə pis kimi göstərər və guya əksinə, həmin şəxslərin onun özünə iftira ata biləcəyi görkəmini yaradarlar. Beləcə başqa insanları onlardan uzaqlaşdırarlar ki, sirrləri onlara bəlli olmasın. Belə insanlar böyük yalanlar danışmağa, hər cür iyrənc və namərd işlər görməyə hər zaman hazır ola bilirlər.

Bunlar nifrətli şəxslərin mümkün psixoloji hallarıdır. Sadaladığım hallar sizdə də varsa, tez bir zamanda onlardan qurtulmağa çalışın. Amma əgər bu halların hədəfi siz olmusunuzsa, o zaman üzülməyinizə gərək yoxdur. Əgər siz təmiz insansınızsa, yersiz tənqid olunmağınız başqa insanların sizə qarşı edilən ittihamları araşdırmalarına səbəb ola bilər. Əgər özləri də dürüstdürlərsə, çıxarılan nəticədə sizə olan rəğbəti daha da artıracaqdır. Necə deyərlər, həqiqi insanlıq və sevgi vəfalıdır, sadiqdir. Məsafələr, əngəllər, fitnələr, böhtanlar sevgini və dostluğu tükətməz, onu daha da gücləndirər. Heç vaxt pislik etmədiyiniz halda qeyri-normal insanlardan başqa heç kimin gözündə pis adam ola bilməzsiniz. Bu mümkün deyildir. Əgər sizə qarşı yersiz kin bəsləyənlər israrlıdırlarsa, yenə də üzülməyin. Lazım olduqca özünüzü müdafiə edin, amma buna ciddi gərək yoxdursa, şübhələnib durmayın, sadəcə o insanlara yoxluğunuzu göstərin. Mahatma Qandinin dediyi kimi: “İlk öncə sizi sanki görməzlər, sonra sizə gülərlər, sonra sizinlə mübarizə apararlar və sonda siz qələbə qazanarsınız.”

Unutmayın ki, aşağılayıcı gülüşün, məsğərənin və ya yersiz tənqidin, nifrətin arxasında taptalanmış bir şəxsiyyətin və dışlanmanın qisası gizlənə bilir. Bu qisas illərlə yığılır, insanı saxtalaşdırır və şəxsiyyətini darmadağın edərək, onu aidiyyatı olmayan şəxslərə qarşı belə paxıl və eqoist bir varlığa çevirə bilir. Belə durumlarda bizim vəzifəmiz isə nə olursa-olsun təmkinli olmaq və bacardığlmız qədər bunlara cavab verməməkdir.

Müəllif: Coşqu İsmayılzadə

Beyenmeler
0   4  
VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +11 (from 11 votes)

Vüsaləddin Rüstəmov

Fitret.az idarəçisi. Mühəndis. Fikir və düşüncə yazıçısı.

- Sayt ünvanı

 
TwitterFacebookGoogle Plus

OŞO – “EMOSİYALAR”

Xüsusi

KİTABDAN SEÇMƏLƏR:emosiyalar

Nə qədər ki vaxtınız, imkanınız var, özünüzə “qərq” olun, özünüzü müşahidə edin. Özünüzə yenidən, daha yaxın gedin, öz varlığınızın həqiqətinə daha çox yaxınlaşdıqca, özünüzü daha çox anlayacaqsınız.

Əgər siz hirsinizi tökdüyünüz adam ağıllı adamdırsa, burda heç bir problem yoxdur. O razı olacaq ki, siz hirsinizi ona töküb sakitləşəsiniz. Amma elə ki, hirsinizi tökdüyünüz adam nadandır – o sizə reaksiya verəcək. O da hirsini sizə tökəcək. O sizin üstünüzə daha çox hirs tökəcək. Bu halda zəncir yaradırsınız, hirsinizi ona tökürsünüz, o da sizə. Sonda düşmən olursunuz.

Hirsinizi heç kimin üstünə tökməyin.
Hirsiniz də qusmaq kimi bir şeydir. Qusmağınız gələndə gedib kiminsə üstünə qusmursunuz axı. Hirsi də qusmaq kimi qaytarmaq lazımdır. Qusmağınız gələndə hamama gedib qusursunuz, bütün bədəniniz təmizlənir. Əgər qusmasanız, bu bədəniniz üçün çox təhlükəlidir. Qusanda isə bədəniniz təmizlənir, boşalır, sanki ağır yükdən xilas olur, sağlam olursunuz. Yediyiniz yeməkdə nəsə bir problem olmuşdu, qusmaqla ondan imtina etmiş oldunuz.

Birincisi odur ki, reaksiya ilə cavab arasında fərq var. Reaksiya başqa şəxs tərəfindən idarə olunur. Kimsə sizi təhqir edir, siz acıqlanırsınız, siz acıqlı hərəkət edirsiniz. Bu, reaksiyadır. Müstəqil deyilsiniz, istənilən adam sizi bu və ya digər başqa yola çəkə bilər. Sizə tez təsir etmək olur, siz asanlıqla şantaj olunursunuz. Reaksiya emosinal şantajdır. Siz acıqlı deyildiniz. Kimsə sizi təhqir etdi, onun təhqiri sizdə acıq oyatdı, indi sizin hərəkətinizə səbəb də acıqdır.
Cavab isə azadlıqdan doğur. Cavab başqa bir şəxsdən asılı deyil. Başqa adam sizi təhqir edə bilər, amma siz acıqlı olmursunuz. Əksinə siz fikirləşirsiniz, götür-qoy edirsiniz, öz-özünüzə sual verirsiniz ki, axı o sizi niyə təhqir etdi? Bəlkə o təhqir etməkdə haqlıdır? Əgər həqiqətən də belədirsə, siz ona hirslənməkdənsə ona minnətdar olmalısınız.
Bəlkə sizi təhqir edən səhv edib? Əgər o səhv edibsə, niyə onun səhvi ucabtından ürəyinizi hirslə zədələməlisiniz?

Alkoqol insanı necə kor edirsə, emosiyalar da eləcə kor edir.

Qəzəbin psixologiyası belədir ki, siz nəyisə istədiniz, kimsə sizə onu əldə etməkdə mane oldu. Kimsə yolunuzda durdu. Sizin bütün enerjiniz nəyisə əldə etməyə yönəlir, kimsə bu enerjinin yolunu kəsdi, siz istədiyinizi ala bilmədiniz. Bax, onda bu alt-üst edilə enerji qəzaba dönür – arzunuzu həyata keçirmək imkanınızı darmadağın edən, sizə mane olan o şəxsə qarşı.

İrəliyə doğru hərəkət edin, daha dərinliyə gedin, elə bir yerə çatacaqsınız ki, orda qəzəb yoxdur.
İçinizdə, mərkəzdə heç bir qəzəb yoxdur.

Qəzəb heç vaxt mərkəzdən gəlmir, o, eqodan gəlir. Eqo da saxta obyektdir.

Əgər siz içinizin daha dərinliyinə getsəniz, görərsiniz ki, qəzəbiniz kənardan, çöldən gəlir, mərkəzdən yox. Qəzəb mərkəzdən gələ bilməz, mərkəzdə boşluqdur, tamamilə boşluq. Qəzəb eqodan gəlir, eqo isə cəmiyyət tərəfindən yaradılan saxta obyektdir, o nisbidir. Qəflətən kimsə sizə “zərbə” endirir, budur, eqo incidilir, qəzəb peyda olur.

Sizin bütün varlığınız içinizdə boğduğunuz qəzəblə zəhərlənib. Siz qəzəblə yeyirsiniz. Qəzəblə yeməyən şəxsi müşahidə etsəniz,  görərsiniz ki, onun fərqli keyfiyyəti var, ona baxmaq xoşdur, çünki o, qəzəblə yemir. Ola bilsin ki, o ət yesin, amma qəzəblə yemir. Ola bilsin ki, siz tərəvəz, meyvə yeyirsiniz, əgər içinizdə qəzəb boğmusunuzsa, siz qəzəblə yeyəcəksiniz. Çünki yemək yeyərkən dişləriniz və ağzınız vasitəsilə içinizdəki qəzəbi çölə çıxarırsınız.Siz ağzınızdakı yeməyi elə əzirsiniz ki, sanki düşməninizdir.

Qəzəbinizi kiminsə üstünə tökməyinizə ehtiyac yoxdur. Qəzəbli olanda hamama girə bilərsiniz, piyada uzun bir yol gedə bilərsiniz. Bu o deməkdir ki, içinizdə olan qəzəbdən azad olmaq üçün sürətli fəallıq lazımdır. Qəzəbli olanda yavaş sürətlə qaçın, onda görəcəksiniz ki, qəzəbdən azad olmuşsunuz. Ya da heç qaçmayın, yastığı götürüb onu əzişdirin, dişləyin. Onda əlləriniz və dişiniz sakit olacaq. Cəmi beş dəqiqəlik katarsis nəticəsində siz sakitləşəcəksiniz, sanki yükdən azad olacaqsınız. Bircə unutmayın ki, qəzəbinizi başqasının üstünə tökmək axmaqlıqdır.

Xalis qəzəb gözəldir, çünki bütövdür, içində hər şey var. İsanın başına gələnlərə bir baxın. O bir gün böyük bir məbədə gedir, orada pul dəyişənləri və onların masalarını görüb cin atına minir, qəzəblənir – mərhəmətin və sevginin içində olan eyni enerji. Yalın əllə, siahsız bütün pul dəyişənləri qovub məbəddən çıxardır, onların masalarını aşırdır. Həqiqətən də o çox qəzəbli olub. Çünki bir neçə puldəyişəni məbəddən yalın əllə qovub çıxarmaq o qədər də asan deyil.
Onun içindən gələn qəzəb əsl, xalis qəzəb idi.

Dediyim odur ki, heç kimin qəzəbdən əzab çəkməyinə ehtiyac yoxdur. Sadəcə, qəzəbinizi dərk edin, həmişə ayıq-sayıq olun. Qəzəb qalxanda onu dərk etməklə siz onu dəyişəcəksiniz. Qəzəbini dərk edən şəxs qəzəbli olmur, tamahkarlığı dərk edən şəxs tamahkar olmur, qısqanclığı dərk edən şəxs qısqanc olmur. Dərk etmək- qızıl açardır.

Qəzəbin niyə baş verdiyini anlamağa çalışın.
Anlayın görün o haradan qalxır, onun kökləri haradadır.
Onun necə baş verdiyindən agah olun, onun sizə necə qalib gəldiyini öyrənin, anlayın görün qəzəbli olanda siz dəliyə necə dönürsünüz.
Qəzəb əvvəllər də olub,
indi də baş verir.
Ancaq indi ona bir element də əlavə edin.
Bu elementin adı anlamaqdır.
Onda qəzəbin keyfiyyəti dəyişəcək.
Bundan sonra yavaş-yavaş,
tədricən anlayacaqsınız ki,
siz qəzəbi nə qədər çox anlasanız
o bir o qədər də az olacaq.
Elə ki, siz qəzəbi tamamilə anlayırsınız
onda o yox olur.
Anlama istilik kimdir.
İstilik müəyyən dərəcəyə – 100-ə çatanda su yox olur.

Deyirlər ki, qəzəb pisdir.
Hamı sizə qəzəbin pis olduğunu deyib, amma heç kim sizə deməyib ki, qəzəbi necə anlamaq olar.

Hamı deyir ki, seks pis şeydir. Sizə öyrədiblər ki, seks çox pisdir. Amma heç kim seksin nə olduğunu, onun nə olduğunu öyrəməyi sizə deməyib. Seks haqqında atanızdan soruşun, o dəqiqə özünü narahat hiss edəcək. O deyəcək: “Belə pis şeylər haqda danışma!” Amma axı onun pis dediyi bu şeylər faktdır. Hətta, atanız da bu pis “fakt”dan xilas ola bilməyib, belə olmasaydı, siz heç dünyaya gəlmzədiniz. Siz əsl faktsınız.

Bir şeyi də unutmayın-
axtaran üçün bunu anlamaq çox vacibdir.
Öz faktlarınızla bir yerdə qalın,
Onları öyrənməyə cəhd edin.
Cəmiyyəti izləməyin
Cəmiyyətin ideologiyasını özünüzə tətbiq etməyin.
Özünüzə başqalarının gözüylə baxmayın.
Axı öz gözləriniz var, siz kor deyilsiniz.
Öz daxilinizdə faktlarınız var.
Öz gözlərinizi işlədin!

Öz ideyalarınızın, fikirlərinizin, bu vaxta qədər qəbul etdiklərinizin əksi olanla qarşılaşdığınız an, qızıl bir andır. Əgər qarşılaşdığınız düzdürsə, ondan niyə qorxasınızki?

Qısqanclıq müqayisədir.
Biz isə müqayisə etməyə öyrəşmişik.
Biz müqayisə etməyə öyrəşmişik, həmişə müqayisə etməyə adət etmişik.
Kiminsə qeşəng evi var,
kiminsə daha yaxşı bədən forması,
kiminsə çoxlu pulu var.
Kiminsə daha çox xarizmatik şəxsiyyəti var.
Yanınızdan keçən istənilən şəxslə müqayisə edin özünüzü
Nəticə – qısqanclıqdır…
Bax, müqayisə etməyə adət etməyin “meyvə” si budur.
Əks təqdirdə isə, yəni siz müqayisə etməyə son qoyandan sonra qısqanclıq da yox olur. Bu halda anlayırsınız ki, siz kimsiniz, heç kim siz ola bilməz, buna ehtiyac da yoxdur. Nə yaxşı ki, siz özünüzü ağaclarla müqayisə etmirsniz, yoxsa içinizdə qısqanclıq oyanardı ki, niyə siz də ağac kimi yaşıl deyilsiniz? Deyərdiniz ki, niyə Tanrı sizə qarşı sərt olub, niyə sizə də meyvə verməyib? Yaxşı ki özünü quşlarla, çaylarla, dağlarla müqayisə etmirsiniz? Yoxsa həmişə elə əzab çəkərdiniz. Özünüzü yalnız insanlarla müqayisə edirsiniz, çünki siz yalnız insanlarla müqayisə etməyə öyrəşmişsiniz. Siz özünüzü tovuz quşları, tutuquşları ilə müqayisə etmirsiniz, yoxsa daha çox qısqanclıq olardı içinzidə. Yoxsa elə qısqanc olardınız ki, yaşamağa gücünüz də çatmazdı.
Müqayisə çox axmaq bir münasibətdir, çünki hər bir insan özlüyündə unikaldır, nadirdir, müqayisə edilməzdir.
Elə ki, siz bunu dərk edirsiniz, qısqanclıq da yox olur.
Unutmayın, hər bir insan unikal və müqayisə edilməzdir.
Siz yalnız özünüzsünüz.
Heç kəs heç vaxt sizin kimi olmayıb.
Və heç kəs heç vaxt sizin kimi olmayacaq.
Elə isə sizin də başqa birisi kimi olmağa ehtiyacınız yoxdur.
Tanrı yalnız orijinalları yaradır.
Tanrı nüsxələrə inanmır.

Cəmiyyət fərdləri elə müxtəlif yollarla istismar edib ki, artıq ona inanmaq mümkün deyil. Cəmiyyət elə qurğular yardıb ki, siz heç onların qurğu olduğuna da inana bilmirsiniz, çünki çox inandırıcıdır. Bu qurğuların hamısı fərdləri istismar etmək üçün, onların bütövlüyünü darmadağın etmək, onların malik olduğu hər şeyi onların əlindən almaq üçündür – cəmiyyət bunu elə alır ki, fərdlər bunu heç duymur da.

Mən sizə nəyisə “fikirləş, götür-qoy et” deyəndə, müşahidə etməyi nəzərdə tuturam. Öz daxili dünyanızda alim olun. İmkan verin beyniniz laboratoriyanız olsun, siz isə müşahidə edin – ittiham etmədən.

Heç bir mühakimə yürütmədən müşahidə edəndə nə baş verir?
Siz açıq-aydın görməyə başlayırsınız. Qısqanclıq çox şəffaf olur, siz onun axmaqlığını görürsünüz, siz onun sarsaqlığını görürsünüz. Artıq siz görürsünüz ki, qısqanclıq axmaqdır. Əgər belə qərar vermişsinizsə, onda əsas məqamı unudursunuz. Unutmayın! Mən demirəm ki, siz qısqanclığın axmaq olması qərarını verəsiniz. Bu axmaqlıqdır. Əgər belə qərar versəniz vacib olan məqamdan yan keçirsiz. Siz sadəcə qısqanclığı müşahidə edin, onun nə olduğunu görün.
Nədir qısqanclıq?
Qsqanclıq adlanan bu enerjinin adı nədir? Qızılgülü necə müşahidə edirsinizsə, qısqanclığı da eləcə müşahidə edin – onun içinə baxın. Heç bir nəticəyə gəlməyənlərin gözü daha aydın görür. Qısqanclığı müşahidə edin, içinə baxın. Bu vaxt o, çox şəffaf olacaq. Görəcəksiniz ki, o axmaqlıqdır. Onun axmaq olduğunu biləndən sonra o öz razılığı ilə itir. Onu tullamağınıza ehtiyac yoxdur.

Hətta sevdiyiniz insanın başqasıyla necə xoşbəxt olmasına heç bir dəqiqə də baxa bilməzsiniz. Amma fikirləşirdiniz ki, sevdiyiniz o şəxs üçün ölərdiniz, hər şeyə dözərdiniz. Sadəcə, içinizə baxın, görün o insana qarşı içinizdə olan nədir – bu vaxt qısqanclıq qeyb olur. Çox hallarda sizin sevginiz də qısqanclıq ucbatından qeyb olur. Bəlkə də belə yaxşıdır. Qısqanclıqla dolu olan sevgi, heç sevgi deyil, ona nə ehtiyacınız varki?
Əgər qısqanclıq yox olandan sonra da sevginiz qalırsa, deməli, həyatınızda yaxşı nəsə var, buna sahib olmağa dəyər.

Qısqanclıq özünüz, başqalarınız, əlaqələriniz haqqında ən geniş yayılmış psixoloji nadanlıqdır.

Hamıya elə gəlir ki, onlar sevginin nə olduğunu bilirlər, amma əslində bilmirlər. Onların sevgi haqqındakı anlaşılmazlığı qısqanclıq yaradır. İnsanların çoxu “sevgi” deyəndə, müəyyən bir inhisar, xüsusi mülkiyyət başa düşürlər. Sadə bir faktı anlamaq istəmirlər ki, canlı varlığa sahib olmaqla onu öldürmüş olurlar.

Mənbə: Oşo – “Emosiyalar” kitabı
Hazırladı: Fidan Aslanova

Beyenmeler
0   4  
VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +15 (from 15 votes)

Fidan Aslanova

Fitret.az idarəçisi

 
Facebook

EVLİLİK VƏ AZADLIQ

Xüsusi

Evlilik və azadlıqSevgi insanı azad edir… Lakin yenə də sevmək, azadlıq qədər dəyərli deyildir.

Sevgi böyük, dərindən varlığını hiss etdiyin bir dəyərdir, lakin azadlıqdan daha dəyərli deyildir.

İnsanların, bir başqasına sahib olmaq səyi, bir başqası tərəfindən sevilmək arzusu fərdi bir həbsxanaya çevrilər. Eqonun əsarəti görünməzdir. İnsan sevmək istəyər, amma sevginin tez və ya gec xəyallarını yıxmasını istəməz. Sevilmə arzusu nə qədər böyükdürsə, arzu nə qədər çoxdursa, əsarət də o qədər böyük olar. Sevgi də bir o qədər əldən qaçar, uzaqlaşar.

Sevgi bir başqasına sahib olmaq, onu dəyişdirməyə çalışmaq deyildir. Bu, qarşındakı insanı bir əşyaya, bir alış-verişə endirməkdir. Həyatda çox az şey, qarşındakı insanı bir əşyaya endirməyin qədər pisdir.

Nə qədər az sahib olsan, o qədər azad olarsan. Əgər heç sahib deyilsənsə, sevdiyin insanı sırf özü olduğu üçün qəbul edərək dərindən bir şəfqətlə sevirsənsə, bu bütünlüyü yaşayırsansa, sevgi gerçək ifadəsini tapar.

Heç kəs, heç kəsə sahib ola bilməz. Ər arvadına, müdir işçisinə, dövlət vətəndaşına sahib deyildir. Sahiblik, bir kölə-əfəndi münasibətidir. Onlar arasında gerçək bir münasibət belə yoxdur.

Gerçək bir sevgi münasibəti azadlığın rəqsidir, yaradıcılığın ifadə tapmasıdır. Ər arvadını, qadın da ərini nə qədər dəyişdirməyə çalışırsa çalışsın uğursuz olar. Çünki nə özünü, nə də qarşısındakı insanı olduğu kimi qəbullanmışdır.

Ər arvadından, qadın ərindən asılı haldadır. İkisi də bir-birindən tələb halındadır. İkisi də bir-birilərini istismar edərlər, bir-birilərindən istifadə edərlər, bir-birilərinə hökm etməyə çalışarlar. Beləcə, evlilik səmimi duyğuların qidalandırılıb paylaşıldığı, insanın fərqindəlik yolunda inkişaf etdiyi, aydınlatdığı bir ortaq inşa olmaq əvəzinə bir quruma çevrilər. Bu qurumun, dövlətdən bir fərqi yoxdur. Azadlıq yoxdur, aevlilik və azadlıqmma bol-bol sanksiya vardır, qadağa vardır. 

Məsələn, Miçiqan əyaləti qanunlarına görə qadınların saçları qanuni olaraq ərlərinə aiddir. Bu səbəblə, qadınların, ərlərindən icazə almadan saçlarını kəsdirməkləri qadağandır. Bunun nə qədər absurd, nə qədər alçaldıcı olduğunun fərqindəsən? Bu artıq bir oyun  deyildir, bu bir güc  hakimiyyətidir. Bu sevmək yox, hökm etməkdir.

Kişi, yüz illər boyunca qadına hökm edə bilmək üçün onu təhsildən, öyrənməkdən, azadlıqdan yoxsul buraxmışdır. Bunu edərkən də, gücünü dinlərdən, ənənələrdən, dövlətdən almışdır. Qaba güc istifadə edərək, onu davamlı olaraq alçaldaraq özünə olan güvənini zəiflətmişdir. Buna görə də evlilik, bir növ saqqıza bənzədilir. Saqqız, siqareti buraxmaq və yemək atışdırmamaq üçün bir bəhanədir. Saqqızın əzilməsi və çeynənməsi lazımdır. Evliliklərdə də kim dişlidirsə, əzməyə çalışır.

İki insanın, sevginin ən gözəl varlığı olmaq yerinə, bir-birinə hökm etməyə çalışması, bir-birilərini bir əşyaya endirmələri, bir-birilərinə bir cənnət sunmaq yerinə birlikdə bir cəhənnəmi yaratmağına səbəb olur. Bütün evliliklər belə deyildir, amma dünyanın bir çox yerində gerçəkləşən evliliklər bir qurumdan fərqsizdir.

Əgər özün olmaq məsuliyyətini üzərinə götürsən, özünü olduğun kimi qəbul edib sevsən, özünə sayğı duyarsan. Özünə sayğı duyduğun zaman, qarşındakı insana da sayğı duymaq, onu anlamaq üçün köklərin dərinləşər. Sənin köklərin, onun kökləri ilə görüşər. Varoluşun torpağı, bir-birinə uzanan iki kökü, iki əli birləşdirəcək qədər comərddir.

Anlayış yoxdursa, müstəqillik yoxdur, davamlı bir qarşıdurma halı vardır. Bu qarşıdurma davamlı olaraq böyüyən, gərilən bir huzursuzluğu doğurar. Daha xoşbəxt olmaq istəyən iki insan, əvvəlkindən daha gərgin, daha bədbəxt, daha anlayışsız hala gələr. 

Şairlərin, sənətçilərin, filosofların, elm adamlarının çoxu isə, müstəqilliklərinə çox  meyllidirlər. Onlar üçün bir duruma bağlanmaq, bir insanı sevərək davamlı olaraq ona bağlı olmaq çox çətindir. Onların qurduğu münasibət, sevgi və azadlıqdan çox bir növ laqeydlikdir.

Azad qala bilmək üçün sevdikləri insanı çox yaxınlarına buraxmaq istəməzlər, beləcə, öz çevrələri içində yaşayaraq azadlıqlarını qoruyacaqlarını düşünərlər. Onlar qarşılarındakını dərindən anlamaqdan, daha dərindən sevməkdən qorxarlar, çünki azadlıqlarına sevgidən daha meyllidirlər. Onların azadlığı, onlar üçün bir əsarət halını alır. Tək tərəfli bir bağlılıq məsələsi olur ortada. Buna görə də bir çox şair, sənətçi üçün evlilik, tragediyanın səhnələndiyi bir komediyadır.

Gerçək bir münasibətdə, iki tərəf də nə asılı, nə də müstəqildir. Onlar, sadə bir şəkildə  öncə özləri olmaq məsuliyyətini almışdırlar. Onlar özlərini  sevərlər, beləcə qarşısındakı insanı da olduğu kimi qəbul etməkdən qorxmazlar, əksinə qarşısındakının, özünü yaşadığı müddətcə xoşbəxt olduğunu bilərlər. 

Onların bağı, asılılıq və ya müstəqillikdən fərqlidir. Bir-birilərinin varlığını içdən gələn bir xoşbəxtliklə qəbul edərlər, coşğu ilə uyum içində rəqs edərlər. Bu çox nadir hallarda gerçəkləşsə də, cütlüklər, tək bir ruh olmaq üçün birləşərlər. İki bədəndəki tək bir ruh kimi… Bu nə zaman gerçəkləşərsə, sevgi bir yağış kimi üstlərinə yağar.

Digər münasibətlər bor növ alış-verişdir, ər arvadındanevlilik və azadlıq, qadın ərindən gözləyər. Onlar bəsit anlaşmalardır, istər sosial, istər psixoloji olsun. Halbuki, iki insanın özü qalaraq, digərini dəyişdirməyə çalışmadan olduğu kimi qəbul edib sevdiyi münasibət ruhani bir təcrübədir. 

Ehtiyac halı bir sevgi deyildir. Ehtiyaclar münasibəti yönləndirər, hökm edər.

Sevgi bir hədiyyə halıdır, hədiyyə verdiyini düşünmədən gerçəkləşdirdiyin bir çiçəklənmədir. Kimsə kiməsə hökm etməyə çalışmadığı zaman, hər kəs sevdiyi insanın etməyi xoşladığı şeyləri anladığı zaman, ona sayğı duyub qatıldığı zaman, öncə özünün özgürləşdiyini fərq edər. Sevgi öncə sevəni özgürləşdirər, sonra seviləni.

Bir körpə doğulduğu zaman anasına bağlıdır. Onun anasına, südə ehtiyacı vardır. Kim onun ehtiyaclarını doyursa, onu axtaracaq, ona bağlı olacaqdır. Bir körpə anasından sadəcə süd yox, sevgi də alar və bu sevgi onun ruhi qidasıdır.

Bəzi insanlar nə qədər yaşa dolursa dolsunlar..böyüməməkləri, sevgi qidası almamaqlarındandır, diqqətin şəfqətini yaşamamaqlarındandır. Onların psixoloji olaraq hər zaman bir körpə, uşaq kimi qalmaqları bir acıdır,  çünki, bu davamlı olaraq həsrət halında yaşamaqdır. Sevgiyə duyulan həsrət…

Bu həsrətin yerinə, sevgini tələb etmək yerinə gerçəkdən sevməyə özündən başaldığı zaman, yetkinləşər. Özgürləşdiyini köklərində hiss edər. Artıq o bir tələb halında deyildir, xaricə bağlı deyildir. Artıq özləmək yerinə, varlığında duyduğu sevgini yaşayar. Bu sevgi kökləndikcə, həyata yansıdıqca böyüyər və daşar.

İçindən sevgi daşmayan birinin bir başqasını sevməyi mümkün deyildir.

İçi çiçəklənməmiş biri, bir başqası ilə baharı yaşaya bilməz. Həyatın dadını, keyfini çıxaran, həyatı bir rəqs, bir şeir kimi olan insan bir başqası ilə eyni şeirdə, eyni rəqsdə görüşə bilər.

Ancaq sahib olduğun şeyi bir başqasına verə bilərsən. Sahib olmadığın bir şeyi istədiyin zaman da bir dilənçidən fərqin qalmaz.

Azad olmayan insanlar aşiq olduqları zaman ilk öncə bir-birilərinin azadlıqlarına hücum edərlər. Qarşısındakı insanı, özü kimi bir əsir etmək üçün, evliliyi bir quruma çevirib məhbusluq yaratamaq üçün istifadə edərlər.

Bir-birini sevənlər isə bir-birilərinin azad ola bilməkləri üçün bir-birilərinə kömək edərlər, onları əsir edən şərtləri, bağları fərq edərək özgürləşmək üçün bir-birilərinə dəstək olarlar.Evlilik və azadlıq

Azadlıq yoxdursa, heç bir zaman xoşbəxtlik yoxdur. Sevgi yoxdur. Azadlıq, həm qadının, həm də kişinin varoluşundakı gözəl qoxudur, özüdür. Və sevgi, ancaq bu azadlıq olduğu zaman bir su kimi axar.

Sevgi bir zərurət, bir şərt, və ya bir tələb deyil, varoluşun içindən daşmasıdır. O daşdığı zaman sən də paylaşmağa, verməyə, xoşbəxt olmağa başlayarsan.

Tələb etmək əvəzinə sevdiyin zaman, sevginin necə veriləcəyi, necə daha dərindən ifadə tapacağı, necə şərtsizcə yaşanacağı önəm qazanar. Bu, azadlığın insana gəlməsidir. Ancaq azad bir insan bağlı deyildir. Ancaq azad insan sevgi suna bilər, çünki yalnız o sevgi ilə doludur.

O zaman sevgin bir duruma, bir əşyaya, bir insana bağlı deyildir. Çünki gerçək sevgi bir münasibət halı deyildir, bir durumdur.

Sevgi sadəcə bir kəlmədir, sevmək isə fəaliyyətdir. Sevgi sadəcə ürəyinin dərinliklərindən sevdiyin zaman gerçəkdir. Gerçək hədiyyə da budur, varoluşun sənə sunduğu ən gözəl hədiyyə…

Hazırladı: Fidan Aslanova
Mənbə: blog.milliyet.com.tr

Beyenmeler
0   4  
VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +8 (from 8 votes)

Fidan Aslanova

Fitret.az idarəçisi

 
Facebook