XOŞBƏXTLİYİN FƏRQİNDƏ OLMAQ

Xüsusi

Normalda, beyin  hər zaman acının fərqinə varar, xoşbəxtliyin fərqinə varmaz. Başın ağrısa, bunun fərqində olarsan. Başın ağrımadığı zaman, başının yaxşı olduğunun fərqində olmazsan. Bədənin acıdığı zaman bunun şüurunda olarsan, amma bədən sapsağlam ikən sağlamlığın şüurunda olmazsan.
Niyə bu  qədər bədbəxt hiss etməyimizin təməlində bu səbəb var : bütün şüurumuz acıya fokuslanıb. Sadəcə tikanları sayarıq – heç çiçəklərə baxmarıq. Bir şəkildə tikanlara ilişib qalar və çiçəkləri göz ardı edərik. Əgər yaralı və davamlı olaraq acı içindəyiksə, bu normaldır; elə olmalıdır. Bir bioloji səbəblə bu baş verib: təbiət səni acıdan xəbərdar edər ki, ondan qaçına biləsən. Yoxsa, əlin yanmaqda ola bilər və sən heç bunun şüurunda olmaya bilərsən və həyatda qalmaq çətin olar. Beləcə, təbiət, acının şüurunda olmağı, şərt və qaçınılmaz edib. Amma təbiət zövqün, sevincin, coşğunun şüurunda olmağın üçün bir mexanizm yaratmayıb.
Bu andan etibarən, təbii olmayan şeylərin fərqinə varmağa başla. Məsələn, bədənin tamamilə sağlamdır: səssizcə otur, bunun şüurunda ol. Yaxşı olmağın keyfini çıxar. Heç bir problem yoxdur – zövq al! Bunun şüurunda olmaq üçün səy göstər! Qarnın doydu və bədənin qane oldu; bunun şüurunda ol.
Ac olduğun zaman təbiət səni xəbərdar edir, lakin təbitəin, tamamilə doyduğun zaman səni xəbərdar edəcək bir sistemi yoxdur; bunun inkişaf etdirilməsi lazımdır. Təbiət bunu inkişaf etdirmək məcburiyyətində deyil, çünki təbiət, həyatda qalmağa fokuslanıb; bundan artığı lüksə keçir. Xoşbəxtlik lüksdür, ən böyük lüks.
       Mənim, insanların niyə bu qədər bədbəxt hiss etdikləri haqqındakı müşahidələrim belədir: əslində, göründükləri qədər bədbəxt deyillər. Böyük coşğu duyduqları anlar olur, amma o anlar keçib gedir; heç fərqinə varmırlar. Anıları, acı və yaralarla dolur. Beyinləri kabuslarla dolur. Gözəl  röyalar və şeir kimi görüntülər olmadığına görə yox – onlar da var, lakin fərqinə varacaq heç kim yoxdur. İyirmi dörd saat boyunca Tanrıya şükür etməyini gərəkdirəcək minlərlə şey olur, amma sən heç diqqət etmirsən!
 Bu andan etibarən, diqqət etməyə başlamalısan. Beləcə, xoşbəxtliyin, gündən-günə çoxaldığını görüb təəccüblənəcəksən və eyni səviyyədə acı və bədbəxtlik getdikcə azalacaq. Və, həyatın, hardasa, bir bayrama çevrildiyi bir an gələcək. Acı sadəcə arada bir yaşanar və bu da oyunun bir parçasıdır. Bundan dolayı diqqət dağılmaz, narahat olunmaz. Bu qəbul edilər.
Əgər yemək yedikdən sonra gələn doyma hissindən zövq alırsansa, təbii olaraq bilərsən ki, ac ikən biraz acı olacaq… və bu yaxşı bir şeydir. Bir gecə yaxşı bir yuxu yatmısansa və səhər təptəzə, yenilənmiş halda oyanmısansa, təbii olaraq bir gecə heç gözünə yuxu getmədiyi zaman biraz iztirab olacaq, amma bu da oyunun bir parçasıdır.
Mənim təcrübəmə görə, həyat 99 faiz xoşbəxtlikdən və 1 faiz acıdan ibarətdir. Amma insanlarda 99 faiz acı və 1 faiz xoşbəxtlik olur; hər şey tərsinə çevrilmiş vəziyyətdədir. 
       Zövqün, sevincin, müsbət şeylərin, çiçəklərin, fırtına buludlarının arxasındakı göy qurşağının getdikcə daha çox fərqində ol.

 

Mənbə:         Osho – “Beden ile Zihni dengelemek” kitabı
Hazıradı:       Fidan Aslanova 

VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +7 (from 7 votes)

Fidan Aslanova

Fitret.az idarəçisi

 
Facebook

QOCALIQ HAQQINDA

Xüsusi

gənclik və qocalıqQocalıq – həyatımızın bütün digər mərhələləri kimi özünün siması, ab-havası və hərarəti, özünün sevinc və kədəri olan bir dövrüdür. Bütün gənc yoldaşlarımız kimi biz, ağ-saçlı qocaların da öz vəzifəsi vardır, bu, bizim mövcudluğumuza məna verir. Ölümcül xəstənin də, ölməkdə olanın da öz vəzifəsi vardır, o da vacib və zəruri işi yerinə yetirməlidir. Qoca olmaq – cavan olmaq qədər gözəl və zəruri vəzifədir, ölməyi öyrənmək və ölmək hər hansı digər bir iş kimi vacib funksiyadır – bir şərtlə ki, həyatın hansısa bir mənası və müqəddəsliyi qarşısında yerinə yetirilsin. Qocalığa, ağ saçlara və ölümün yaxınlaşmasına nifrət edən, onlardan qorxan qoca, öz işinə, gündəlik əməyinə nifrət edən və ondan qaçmağa çalışan cavan və güclü adam kimi öz həyat mərhələsinin dəyərsiz nümayəndəsidir.

Qısaca desək, qocalıqda öz vəzifəni yerinə yetirmək və öz vəzifənin öhdəsindən gəlmək uzun qocalıqla və onun özü ilə gətirdiyi hər bir şeylə razılaşmaq, ona “hə” demək lazımdır. “Hə” deməsək, təbiətin bizdən tələb etdiyinə tabe olmasaq, biz – qoca və ya cavan olmağımızdan asılı olmayaraq – öz günlərimizin dəyər və mənasını itirər, özümüzü aldatmış olarıq.

Hamı bilir ki, qocalıq özü ilə hər cür əziyyət gətirir və o, ölümlə bitir. İldən-ilə yeni-yeni qurbanlar vermək və çox şeydən imtina etmək lazım gəlir. Öz hiss və qüvvələrinə etibar etməməyi öyrənmək gərəkdir. Lap yaxın vaxtlara qədər kiçik bir gəzinti olan yol uzanır və çətinləşir. Və günlərin bir günü biz artıq bu yolu getməyə qadir olmuruq. Ömrümüz boyu sevdiyimiz yeməkdən imtina etməli oluruq.

qocalıq.Fiziki sevinc və ləzzətlərin sayı get-gedə azalır və onlara görə daha artıq ödəmək lazım gəlir. Və sonra, hər cür nasazlıq və xəstəliklər, hisslərin kütləşməsi, bədən üzvlərinin zəifləməsi, xüsusilə çox vaxt uzun və qorxulu olan gecələr bizi yaxala-yan müxtəlif ağrılar – bütün bunlardan heç bir yana qaçmaq olmaz, bunlar acı bir gerçəklikdir. Lakin özünü yalnız bu tənəzzül prosesinə təslim etmək, qocalığın yaxşı tərəflərini, öz üstünlüklərini, özünün təsəlli və sevinclərini görməmək niskil və kədərli bir iş olardı. İki qoca adam görüşəndə onlar yalnız lənətə gəlmiş padaqradan, bədənin bükülməyən hissələrindən, pilləkənlə qalxarkən əmələ gələn təngnəfəslikdən deyil, həm də sevincli, fərəhli hiss və təəssüratlardan danışmalıdırlar. Belə şeylər isə çoxdur.

Qocaların həyatının bu müsbət və gözəl tərəflərini, gənclərin həyatında heç bir rol oynamayan, biz ağsaçlılara isə tanış olan qüvvə, səbr, sevinc mənbələrini xatırladanda dinin və kilsənin verdiyi təsəllilərini nəzərdə tutmuram. Bu keşişin işidir. Lakin qocalığın bizə verdiyi bəzi hədiyyələri sadalaya bilərəm. Mənim üçün bunlardan ən dəyərlisi – uzun ömür yolundan sonrakı yaddaşda gəzdirdiyin şəkillər xəzinəsidir, fəallığın azaldıqca sən onlara qarşı əvvəllər heç bir zaman hiss etmədiyin şəfqətlə yanaşırsan. Yer üzərində artıq altmış-yetmiş ildir ki, olmayan insanların surət və simaları bizimlə dostluq edir, bizə diri gözlərlə baxırlar. Artıq yox olmuş və tamamilə dəyişmiş evləri, bağları və şəhərləri biz əvvəlki kimi dəyişməz vəziyyətdə tapırıq, on illər bundan öncə səfərlər vaxtı gördüyümüz uzaq dağları, sahilləri bu rəsmli kitabımızda yenə də təravətli gözəlliyi ilə seyr edirik.

qocalıq və uşaqlıqNəzərdənkeçirmə, müşahidə və tamaşa etmə get-gedə daha çox vərdişə və məşğuliyyətə çevrilir, müşahidəçi əhval-ruhiyyəsi və mövqeyi bunu bizə sevdirmədən bütün davranışımızı müəyyən edir. İstəklərin, arzuların, həvəslərin, ehtirasların qovduqları bizlər adamların çoxu kimi illərin və onilliklərin üzəriylə şütüyürdük, səbrsizlik, maraq və ümidlə, uğur və məyusluqdan həyəcanlanaraq şütüyürdük – indi isə öz həyatmızın kəsimli kitabını ehtiyatla vərəqləyərkən, bu yarışdan və tələskənlikdən bir tərəfə çəkilərək seyirçi həyata qapılmağın necə gözəl olduğuna təəccüblənirik. Burada, bu qocalar bağında çoxlu çiçəklər açır, onlara qulluq etməyi biz öncələr ağlımıza belə gətirmirdik. Burada nəcib “bitki” olan “səbr çiçəyi” açır, biz daha sakit və mərhəmətli oluruq, müdaxilə və hərəkət etmək ehtiyacımız azaldıqca, təbiətin həyatını, yoldaşlarımızın həyatını seyr etmək qabiliyyətimiz artır, biz həyatının gedişini tənqidsiz, onun rəngarəngliyinə təəccüblənməkdən yorulmayaraq, bəzən şəfqət və sakit kədərlə, bəzən gülüşlə, işıqlı sevinclə, yumorla müşahidə edirik.

VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +7 (from 7 votes)

Vüsaləddin Rüstəmov

Fitret.az idarəçisi. Mühəndis. Fikir və düşüncə yazıçısı.

- Sayt ünvanı

 
TwitterFacebookGoogle Plus

SENEKADAN SEÇMƏLƏR

Xüsusi

Lútsius Ánneus Senéca (lat. Lucius Annaeus Seneca) — stoyaçı-filosof, şair, yazar, dövlət xadimi. SenekaRomastoisizminin ən görkəmli nümayəndəsi. İmperator Neronun müəllimi olmuşdur. “Gənc Seneka” kimi də tanınır. Ancaq əksər hallarda onu sadəcə “Seneka” kimi tanıyırlar.

SEÇMƏLƏR:

Zamanını heç bir şeyin oğurlamağına göz yummamaq, böyük bir insanın, insana xas yanılğıların üzərində olan bir insanın bacarığıdır. O insanın həyatı da çox uzundur, çünki vaxtı nə qədər olursa olsun, azad şəkildə və bütünüylə onun buyruğundadır. Elə buna görə də zaman ona kifayət etmişdir.

Xeyir, bizə bağışlanan həyat qısa deyil, onu qısaldan bizik; ömrümüz yox deyil, biz onu boş yerə xərcləyirik. Sərhədsiz, sonsuz zənginliklər pis bir idarəçinin əllərinə düşərsə, bir anda əriyib gedər; halbuki az da olsalar, əgər yaxşı bir insanın əlində qalsalar, zamanla çoxalarlar. Eyni şəkildə, yararlanmağı bilən insan üçün həyat da uzandıqca uzanar.

Ölümün ətrafında qoparılan vəlvələ ölümün özündən daha çox qorxuducudur.

Bir insanın xoşbəxtliyi, xaricdən gələn xoşbəxtliklərə bağlıdır deyə düşünmə əsla! Xaricdən gələndən məmnun olan insan, dayanıqsız səbəblərə sığınır deməkdir. İnsanın içinə çöldən girən hər sevinc, çıxar gedər də. Amma öz içindən doğulub gələn sevinc etibarlı, qəti və möhkəmdir, inkişaf edər, davamlı olar.

Xoşbəxtlik uğura, uğur isə zamanı dəyərləndirməyə bağlıdır.

Yaxşı yaşamaq üçün tələs və bunu bil ki, hər gün başlı başına bir həyatdır.

Üzüntünün göstərilişi, üzüntünün özündən daha çox şey tələb edər. Çox az  insan necə də öz qabıqlarının içində üzüntülərini yaşayarlar.

Xəfif acılar danışıla bilər, amma dərin acılar dilsizdir.

Kitabsız yaşamaq, kor, kar və dilsiz yaşamaqdır.

Çox şeyi qazanarkən bəzi şeyləri itirərsən. Həyatda elə seçimlər et ki, qazandığın şeylər itirdiklərinə dəysin.

Yüksək  ruhları iş qidalandırar.

Hazırladı: Fidan Aslanova 

VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +11 (from 11 votes)

Fidan Aslanova

Fitret.az idarəçisi

 
Facebook

XƏLİL CİBRANDAN SEÇMƏLƏR

Xüsusi

Görkəmli yazıçı və tanınmış rəssam,Xəlil Cibran eləcə də  şair və filosof olan Xəlil Cibran 1883-cü ildə Livanda katolik ailəsində doğulub. 

Əsərləri və düşüncələri dünya üzərində geniş əks-səda oyandırmışdır. Şeirləri  iyirmidən çox dilə tərcümə edilmiş Cibran, eyni zamanda müvəffəqiyyətli bir rəssam idi. Şəkillərinin bəziləri  dünyanın bir çox şəhərində nümayiş etdirilir.

Həyatının təxminən son iyirmi ilini ABŞ-da keçirən yazar, ölümünə qədər qaldığı bu ölkədə əsərlərini ingilis dilində yazmışdır.
Xəlil Cibranın ən məşhur əsərlərindən biri olan və ilk dəfə 1923-ci ildə nəşr olunan “Nəbi” adlı əsəri, ümumi 26 ədəd şeirdən ibarət bir  qarışıq şeirlər kitabıdır.

Xəlil Cibranın dini görüşləri özünəməxsusluğu ilə fərqlənir. O, xristian adət-ənənələri ilə böyüsə də, üzərində islam dininin təsirləri də sezilir. Sufi fəlsəfəsi ilə yaxından tanış olur və təsirlənir. Uşaq yaşlarında evlərində müxtəlif dinlərdən olan insanların qonaq olması onun dünya görüşünün artmasında mühüm rol oynayır.

Xəlil Cibran Xristianlıq, İslam, İudaizm, Sufizmdən təsirlənərək universal məhəbbət, həyata tam fərqli və yeni baxış, insanlara olan sevgidən ibarət olan janrda yaradırdı. O, deyirdi: “Sən mənim qardaşımsan və mən səni sevirəm. Sən məsciddə səcdədə olanda da, kilsədə diz çökəndə də, sinaqoqda ibadət edərkdən də səni sevirəm. Sən və mən inamın – Allahın övladıyıq.”

Cibranın başdaşında bu sözlər yazılıb: Mən də sizin kimi sağam. Qarşınızdayam. Gözlərinizi yumun və ətrafınıza baxın. Məni qarşınızda görəcəksiniz.

SEÇMƏLƏR:

Çünki, o sizin əskik tərəfinizi tamamlayan adamdır, boşluğunuzu dolduran adam deyil.
Və dostluğun məhəbbəti içində, bolca qəhqəhə olsun və zövq ortaqlığı, zövq paylaşımı.
Çünki ürək kiçik şeylərin parıltısında öz sabahını tapar.

İnsanın müəlliminin təbiət, kitabının insanlıq və məktəbinin həyat olduğu bir gün gələcəkmi?

Dostunuz danışmağı buraxdığında
ürəyiniz onun ürəyini dinləməyi davam etdirsin …

Yalnız ortaya çıxan işığı görə bilir və yalnız deyilən səsi eşidə bilirsənsə; əslində nə görürsən, nə də eşidirsən.

Gülümsə, aləm sənin hüznünlə dəyişməyəcək ..

Sənə söyləmək istədiyim çox şey var, lakin bunları deyə bilmərəm, çünki sözlərdə soyuq bir şey var, halbuki mənim ürəyimdə soyuq heç bir şey yoxdur.

Xatırlamaq bir növ görüşdür. Unutmaq isə bir növ azadlıq.

Dostluq daima şirin bir məsuliyyətdir. Əsla bir fürsət deyil.

Nəzakət qar kimidir. Örtdüyü hər şeyi gözəlləşdirər.

Kimilərimiz, “Sevinc, kədərdən böyükdür” deyərkən, kimilərimiz də, “Xeyir, böyük olan kədərdir” deyir. Halbuki mən  sizə deyirəm ki, ikisi bir-birindən ayrıla bilməz. Sevinc və kədər birlikdə gələr. Biri süfrənizdə sizinlə oturarkən, unutmayın, digəri yatağınızda yatmaqdadır.

Gerçək, çox zaman bir uşağın ən içdən gülüşü və ya bir sevgilinin öpüşü ilə bəzənmiş olaraq səslənər bizə. Amma biz sevginin qapısını onun üzünə çırpar və sanki düşmənmişik kimi davranarıq.

Kömək etdiyin birinin xəcalətini görməmək üçün üzünü çevirirsənsə, o  zaman həqiqətən mərhəmətlisən (incəsən) demək ki.

Müdriklik, ağlamaq üçün çox qürurlu, gülmək üçün çox ciddi və özündən başqasını axtarmayacaq qədər eqoist olduğu zaman müdriklik olmaqdan çıxar.

Tısbağalar yollar haqqında dovşanlardan daha çox şey anlata bilərlər.

Səssizlik, veriləbiləcək ən gurultulu cavabdır.

Sən eşitdiklərinə inanırsan. Söylənməyənə inan, çünki insanın səssizliyi, kəlmələrindən daha yaxındır gerçəyə.

Səssizlik, kəlimələrdən daha dəyərlidir.

Qısqancın susqunluğu çox gurultuludur.

Şeir, daha çox sevinc, iztirab və heyrətdir, biraz da söz.

Gerçək gözəllik, bir kişi ilə bir qadın arasında var ola bilən və eşq adı verilən ruhsal ahəngdə yatar.

Həqiqətə qulaq verən, həqiqəti dilləndirəndən daha bəsit deyildir.

Bir-birinizi sevin, amma sevgini bir müqaviləyə çevirməyin.

Gündəlik həyatınız məbədiniz və dininizdir.


Hazırladı: Fidan Aslanova


 

VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +10 (from 10 votes)

Fidan Aslanova

Fitret.az idarəçisi

 
Facebook

GÖZLƏNTİSİZ YAŞAMAQ

Necə ola bilər, deyə, soruşmayın! Elə gözəl olar ki. Hamımız, həyatımızda möcüzələr olduğuna inanarıq və bunlar hər zaman gözlənilməz anlarda gerçəkləşir. Bir şey üçün niyyət etsəniz, tam onu unutduğunuz zaman gerçəkləşər. Qəflətən bir dostunuzla qarşılaşarsınız, həyatınız dəyişər.

Almağı çox istədiyiniz bir şey, onu axtarmadığınız  zaman qarşınıza  çıxır. Ümüdsüzlüyün içində ikən birdən biri bir şey söyləyər, ümüdünüz olar.

Eşq də gözlənilməz bir anda gerçəkləşdiyi üçün inanılmaz deyilmi? Bizi arxasınca sürükləyər. Gözləntilər dövrəyə girməyə başladığı zaman da  bitər…. Bir düşünün.. hər an həmişə möcüzə olacaqmış kimi yaşamaq və yaşadıqlarımızı  yaxşıca həzm etmək necə də gözəldir!

Gözləntisiz yaşamaq anda qala bilməkdir. Olanı olduğu kimi görə bilməkdir. Təcrübələrin içində özümüzün fərqində ola Gözləntisiz yaşamaqbilməkdir. Ən önəmlisi, keçmiş narahatlıq, qorxu  təcrübələrindən əldə etdiyimiz qeydlərimizi gələcəyə yansıtmamış olarıq. Beləcə, gələcəyimiz, anda yaşadığımız duyğularımız və hiss etdiklərimizlə gerçəkləşər.

Gözləntisiz anlarda qorxu, narahatlıq, qayğı, məyusluq, stress, kədər, sevgisizlik yoxdur. Çünki yaşayacaqlarınızı öncədən qurğulamamısınız, yazılmış bir ssenariniz yoxdur. Olan olduğu kimidir. Özünüzü görərsiniz, bütün çılpaqlığınızla.. Zehniniz istifadə xaricində qalar. Hər şey anda yaranar, fərq edilər, yaşanar, hiss edilər… Bu prosesdə təkcə sevinc və həyəcan vardır. “Dayan, görək.. indi nə olacaq?”.. Anlam yükləmədiyiniz  hər təcrübə sadəcə təcrübə olaraq yaşanacağı üçün qeydə də alınmayacaqdır. Ya da, “Vəziyyət budur!” düşüncəsi ilə olanı olduğu kimi qəbul edə bilməkdir.

Gözlənti ən çox partnyor kimliyimizdə, dost kimliyimizdə, iş kimliyimizdə bizə xaos yaşadar. Gözləntisizlik ən bədahətən , valideyn-uşaq münasibətində  mövcuddur.  Çünki orada şərtsiz sevgi vardır. Şərtsizlik, gözləntisizliklə birlikdədir. Heç bir ön şərtiniz olmaz, uşağınızla ya da ata-ananızla olan münasibətinizdə. Hər şəkildə qəbul gördüyünüzü, sevildiyinizi bilərsiniz. Özünüzü sübut etmək ehtiyacınız heç yoxdur.

Halbuki, digər kimliklərimizdə vəziyyət heç də belə deyil. Məsələn, sevgidə partnyor kimliyimizə baxaq. Əks cinsə özümüzü bəyəndirmə səyimiz və bu səyin nəticəsində bir gözləntimiz vardır. Davranışlarımızın qarşılığını gözləyərik. Əgər münasibətdə sevgi ehtiyacı duyuruqsa, sevgi verməyə başlayarıq, qəbul ehtiyacı duyuruqsa, qarşımızdakının davranışlarını xoş görməyə başlayarıq, bəyənmədiyimiz davranışları  görməzdən gələrik. Vermək Gözləntisiz yaşamaqistədiyimiz mesaj, özümüzə də eyni şeylərin edilməsidir, əslində. Yəni               davranışlarımzıda şərt vardır. Qarşılıq tapmadığı zaman da məyusluq yaranır. Necə yaşamağı arzulayırıqsa, öncə onun ssenarisi zehnimzidə yaranır. Yəni istədiklərimizi, bir şablonun içinə sığdırırıq və onlar gerçəkləşsin deyə, gözləyirik. Beləcə, yaşamlarımızın sərhədlərini cızar, o dayaz düşüncələrin içində yaşamalarımızı sürdürərik. Qarşımızdakından asılı olaraq!

Dost kimliyində də vəziyyət elə də fərqli deyil. Şərtsizliyi, təcrübə etmiriksə,  şərtli müasibəti təcrübə edirik, demək ki. Təsir və reaksiyanın olduğu sevginin şərtlərlə verildiyi bir münasibət. Bu vəziyyətdə,  münasibətdə gözlənti qaçınılmazdır.

İş kimliyimizdə kariyera anlamında, uğurlu olmaq, daha çox pul qazanmaq anlamında gözləntilərimiz vardır. Ən böyük stress burada özünü göstərir. Bu sahələr,  duyğunun olmadığı.. mübarizənin olduğu yerlərdir. Burada gözləntilər qarşılıq görmədiyi zaman  güc itkisi və qorxu yaşanır. Gözləntilərin ardında görülməyən bir asılılıq vardır. Güc asılılığı, uğur asılılığı, pul asılılığı, titul asılılığı. Bütün bunların gətirdiyi gözləntilərlə öz mən-imizə olan inancımızı da zamanla ya qazanarıq ya da itirərik.

Halbuki,  yaşam sonsuz və sərhədsizdir. Ucu açıq hadisələri düşünün. İçində olabilərliklərin və ehtimalların olduğu yaşamları xəyal edin. Münasibətləriniz üçün şərtinizin, gözləntinizin olmadığı , özünüzü olduğu kimi qəbul etdiyiniz, özünüzü olduğunuz kimi sevə bildiyiniz, bütün duyğularınızı dilədiyiniz kimi ifadə edə bildiyiniz , eşqlə dolu bir yaşamı arzulayın… İstəsəniz, bu mümkünGözləntisiz yaşamaqdür! Gözləntiləri, şərtləri aradan qaldırdığınız zaman,  yaşam sonsuzluğun içində möcüzələrlə doludur. Təki, siz onları  seçin, özünüzü sərhədləndirməyin. Təki özünüzü fərq edin və o möcüzələrə toxunun, möcüzənin özünüz olduğunu görəcəksiniz.

Gözləntisiz olmaq, möcüzələrə qucaq açmaqdır.

Hamımız həyatımız üçün planlar qururuq və hədəflər qoyuruq, bəzən bu hədəflərə çatar, bəzən də çata bilmərik. Çatılmayan hədəflər adətən, ən çox istədiklərimiz, haqqında ən çox narahatlıq keçirdiklərimiz olur. Bunun səbəbi çox istəmək və eyni nisbətdə böyük gözlənti içində olaraq  narahatlıq keçirməkdir.

Gözlənti və gözləmə arasındakı fərqdən bəhs etmək istəyirəm. Gözləmək, pozitivdir. Gözləmək bir nəticəyə çatmaq üçün keçirilən zamandır.  Halbuki, gözlənti neqativdir, bir nəticəni arzu etməkdir, narahatlıq keçirmək və qorxmaqdır.

Gözlənti içində olmaq bir növ əsarətdir, asılılıqdır. Öz cızdığımız sərhədlərlə, istəklərimizi stress içində gözləməkdir.  Həyatın axışına, sərhədsizliyinə, möcüzələrinə qəlbimizi qapamaq, təslim olmamaqdır. Daima idarə etmə ehtiyacı ilə insanları və vəziyyətləri olduğu kimi qəbul edə bilməmək və təbii ki, məyusluqlar yaşamaqdır.

Mənbə:  www.gayet.net; arsiv.indigodergisi.com
Hazrıladı:  Fidan Aslanova

VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +18 (from 18 votes)

Fidan Aslanova

Fitret.az idarəçisi

 
Facebook