HƏR ŞEY SƏNİNLƏ BAŞLAR

Xüsusi

Əgər daxili inanclarınız xarici həqiqətlərə uyğun deyilsə, deməli düşüncələrinizin son istifadə tarixi keçib.

Bizlər həyat ərazisində doğru zehin xəritələrindən istifadə edərək yola çıxırıq və yanlış xəritələrlə yolda qalırıq. Ərazi dəyişdikcə xəritəni dəyişmək lazımdır.

Sınayan itirə bilər, ancaq sınamayan onsuz da uduzmuşdur.

Özlərini hadisələrin axarına təslim edənlərə kiçik bir xatırlatma: ancaq ölü balıqlar dalğaların apardığı yerə gedirlər.

Nə zaman ki, bir adam etdiyi heç bir şeyin fərq yaratmayacağına inanır, çarəsizliyə və heç bir şey etməməyə öyrəşəcəkdir.

Hər zaman istifadə etdiyiniz məntiq yürütmə formasından dolayı yaşadığımız problemləri, yalnız o məntiq qəlibinin xaricinə çıxaraq həll edə bilərik..

Arzu həyatın yarısıdır, laqeydlik isə ölümün.

Böyük insanların heykəlləri həyatda olduqları zaman onlara atılan daşlardan düzəlir.

İnsanın həyatı öz əsəridir. Hər kəs öz həyatının memarıdır. Ağıl və azad iradə sayəsində həyatımıza nəzarət edə bilir, kim olacağımızı özümüz seçirik. Seçməmək də bir seçimdir.

Insanların həqiqət olduqlarını sandıqları şey şəxsi yozumlarının nəticəsidir.

Hansı düşüncəyə inanırsansa onun doğru olduğunu təsdiqləyən şeyləri daha çox görürsən, çünki insan beyninin işləmə tərzi yanlış da olsa, inandığını yaratmaq üzərində qurulub.

Ən çətin nöqtə budur: nəzarəti məqsədə çevirənlərin nəzarət bacarıqları inkişaf edir, nəzarətsizliyə inanıb hər şeydən əl çəkənlər başqaları tərəfindən nəzarət edilən hala gəlir. Konkret və sərt həqiqət budur: məqsədləri olmayanlar məqsədi olanların alətinə çevrilir.

İnsanlar düşüncələri, düşüncələr duyğuları, duyğular davranışları, davranışlar nəticələri yaradır. Nəticələr yenidən insanları yetişdirir. Ən başdakı düymənin yeri səf düşürsə, o biri düymələr də qarışır.

Həyata nəzarət özünə nəzarətlə başlayır. Özünə qalib gələn dünyaya qalib gələr.

Uğur və uğursuzluğun daxilinizdəki mexanizmini başa düşmək üçün təfərrüatlara hakim olmaq önəmlidir. Çünki detallarını yaxşı başa düşə bilmədiyiniz şeyi tam başa düşə bilməzsiniz, başa düşmədiyiniz bir şeyə nəzarət edə bilməzsiniz, nəzarət edə bilmədiyiniz şeyi idarə edə bilməzsiniz, idarə edə bilmədininiz şey isə sizi idarə edər.

Xarici təsirlərə məruz qalsaq da, ələ keçirilməsi mümkün olmayan ən son azadlığımız başımıza gələn hadisə ilə hadisəyə göstərdiyimiz reaksiya arasındakı zaman kəsiyində nə edəcəyimizi seçə bilmə imkanımızdır. Hər zaman ən son azadlığımızdan istifadə etmə imkanımız var. Depresiyanı və ya motivasiyanı seçmək bizə bağlıdır.

Həyatınız boyu özünüzlə baş-başa vaxt keçirəcəksiniz, daxilinizdə özünüzlə söhbət etmə sənətini öyrənməlisiniz.

Həyatda insanların arxasınca qaçmayın, onların arxasınca qaçdığı şeylərin arxasınca qaçın. Siz onların istədiklərinə sahib olanda onlar sizi tapacaqlar.

Hazırladı: R_M
Mənbə: Mümin Sekman “ Hər şey səninlə başlar”

Beyenmeler
0   0  
VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +1 (from 1 vote)

Vüsaləddin Rüstəmov

Fitret.az idarəçisi. Mühəndis. Fikir və düşüncə yazıçısı.

- Sayt ünvanı

 
TwitterFacebookGoogle Plus

İNSANIN ÖZÜNÜ TAPMASI

Xüsusi

“Üzünü görmək istəyən cama baxar
Özünü görmək istəyən cana baxar” deyər, böyük düşünər Mevlana.

İnsanlar müxtəlifdir. Bəzisinin baxışı səthidir. Gördüyü müvəqqətidir, keçicidir. Sadə və bəsitdir. Səmimi deyil, qısa müddətlidir marağı. Davamlılığı başqasına oxşamağa çalışmaqda, nümunə götürməkdə, təqlid etməkdə görür. Belə birinin varlığı ilə yoxluğu bilinməz.O nə özü , nə də başqası ola bilir. Öz həyatına hakim ola  bilməyən başqasının həyatına necə rəng əlavə edə bilər?

Özü  ola bilməyən insanlar həmişə “problem” olur. Bəşəriyyət və insanlığı əhatə edən sadə bir problemi həll etmkdən, həll etməyə çalışmaqdan uzaqdır. Onları maraqlandıran şey bu insanların görünən üzüdür, səthidir.

Bəzilərinin candandır baxışı, istidir, səmimidir. Uzun müddətlidir. Özünü bilmək, tanımaq, başa düşmək, özə enmək istəyir. O, orada görmək istədiyini yox, var olanı tapır …  Özü olur, özünü tapır. Özünü tapan Rəbbini tapar. Rəbbini tapan hüzura çatar.

Bəs siz heç  özünüz oldunuzmu? Özünüzü tapdınızmı? Və ya şəxs həqiqətən özü ola bilərmi? Özünü tapa bilərmi?

İnsan özü olması özünü tanıması ilə mümkündür. Mövlananın ifadəsi ilə desək, özünü görməsi özünə enməklə gerçəkləşir. Əlbəttə ki, bu asan deyil. Uzun bir mübarizənin, araşdırmanın  nəticəsidir. İnsanın özünü tapması öz dəyərinin fərqinə varması ilə başlar. Özündə saxladığı cövhərin fərqinə varmaq onu niyə? necə? nə üçün? suallarının arasına gətirib çıxarır.

Təlimlərin həqiqətini sorğusuz qəbul etmir. İnsanlar düşünməlidir, sual verməli, araşdırmalı, sorğulayıb cavab tapmaq üçün hər qaynağı incələməlidir. İnsanı, həyatı, yaşamağı sorğulamalıdır. Empatiya qura bilməli, obyektiv baxa bilməlidir…

Özünə enən insan özünü böyük bir sevgi dənizində tapır. Beləliklə, insafa gəlir. Heyvanlar, çiçəklər, insanlar, istənilən vaxt və hər halda yaradılmış hər şeyə şəfqətlə, sevgiylə yanaşır. Dedi-qodular, qorxu, narahatlıq, qayğılar, hörmətsizlik, əsəb, hüzursuzluq kimi bir çox duyğular  yerini keyifli bir rahatlığa huzura verir. Yunus Əmrənin:

Elm elm bilməkdir,
Elm özünü bilməkdir,
Sən özünü bilməzsənsə,
Bu necə oxumaqdır.

Misralarda qeyd edildiyi kimi, insanın yalnız elm bilməsi kifayət deyil. Özünü də bilməsi gərəklidir. Çünki əsl həqiqət özündə gizlidir. İnsanın özünü bilməsi, özünü tanıması, özünü tapması əlbəttə ki, çətindir. Lakin çətin olan o yolda alınan hər nəfəs, hər yorğunluq sizi bir az özünüz olmağa, özünüzü tapmağa doğru aparmasıdır.

Həqiqətən xoşbəxt olan insanlar özlərini tapanlar, özləri ola bilənlər deyilmi?

Mənbə: http://blog.milliyet.com.tr
Tərcümə: Aygün Ələkbərzadə
Hazırladı: vüsaləddin Rüstəmov

Beyenmeler
1   0  
VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +1 (from 1 vote)

Vüsaləddin Rüstəmov

Fitret.az idarəçisi. Mühəndis. Fikir və düşüncə yazıçısı.

- Sayt ünvanı

 
TwitterFacebookGoogle Plus

LOUISE L.HAY -DAN SEÇMƏLƏR

Xüsusi

İçinizdəki güclə nə qədər çox əlaqə qursanız, həyatınızın bütün sahələrində bir o qədər azad olacaqsınız.

Problemlərimizi və ya xəstəliklərimizi həyatımızı necə dəyişə biləcəyimizi düşünmək üçün bir fürsət olaraq görsək, güclənərik. Ölümcül xəstəliklərin öhdəsindən gələn bir çox insan, bunun, başlarına gələn ən yaxşı şey olduğunu və bunun sayəsində  həyatlarını dəyişdirmək şansına sahib olduqlarını söyləyirlər.

İndiyə qədər həyatınızda yaşadığınız bütün təcrübələr keçmişdən gələn inanclarınız və düşüncələrinizlə formalaşmışdır. Artıq, keçmişə utancla baxmağı buraxın. Keçmişi həyatınızın bir hissəsi və zənginliyi kimi görün. Bu zənginlik olmasaydı, bu gün burda olmazdıq. Daha yaxşısını etmədiyiniz üçün özünüzü davamlı olaraq yerdən yerə vurmağınıza gərək yoxdur. O vaxt ən yaxşı bildiyiniz şəkildə hərəkət etmişdiniz və bu onsuz da, əlinizdən gələnin ən yaxşısı idi. Keçmişi sevgi ilə buraxın və sizi, bu yeni fərqindəliyə çatdırdığı  üçün ona təşəkkür edin.

Özümüzü sevməyi öyrənib Yüksək Gücə inandıqca, sevgi dolu bir dünyanın Sonsuz Ruhunu yaradan köməkçi işçilər halına gəlirik. Özümüzə olan sevgimiz, bizi qurbandan çempiona çevirir. Özümüzə olan sevgimiz sayəsində, möhtəşəm təcrübələri özümüzə çəkirik. Özlərini yaxşı hiss edən insanların adətən təbii bir şəkildə cazibəli olduqlarına heç fikir vermisiz ? Özlərinə xas bir tipləri olur və bu möhtəşəm bir şeydi. Həyatlarından məmnundurlar. Hər şey asan bir şəkildə və əziyyət çəkməklərinə ehtiyac qalmadan ayaqlarına gəlir.

Siz kimsiz? Bura nəyi öyrənməyə gəlmisiz? Nəyi öyrətməyə gəlmisiz? Hamımızın bənzərsiz bir məqsədi var. Biz şəxsiyyətimizdən, qorxu və ya xəstəliklərimizdən daha artıq bir şeyik. Bədənlərimizin çox üstündəyik. Planetdəki hər kəs və həyatdakı hər şeylə bağlıyıq. Hamımız ruh, enerji, işıq, dalğa və sevgiyik.

Düşüncələrimiz çox sürətli bir şəkildə zehnimizə çatır, buna görə də ilk etapda onları formaya salmaq çətindir. Digər tərəfdən, ağzımız daha yavaşdı. Buna görə də, söylədiklərimizi dinləyərək danışıqlarımızı düzəltməyə başlasaq və ağzımızdan neqativ şeylərin çıxmasına icazə verməsək, düşüncələrimizi formalaşdırmağa da başlaya bilərik.

Ağzımızdan çıxan sözlərin inanılmaz bir gücü var və bir çoxumuz bunun önəminin fərqində belə deyilik. Gəlin, elə indi, sözləri, həyatımızda durmadan yaratdığımız şeylərin mənbəyi hesab edək. Sözləri davamlı olaraq işlədirik, hətta bəzən gəvəzəlik edirik, ancaq, bunu edərkən həqiqətən nə dediyimizi və ya necə söylədiyimizi düşünmürük. Kəlmə seçimimizə, hardasa, heç diqqət etmirik. Hətta bir çoxumuz neqativ şəkildə danışırıq.

Əgər xoşbəxt bir həyatımız yoxdursa, anamızı və atamızı və ya onları  günahlandırmaq son dərəcə asandır. Və bütün bunların, onların günahı olduğunu söyləmək  də. Çünki bunu edərək sadəcə mövcud şərtlərin, problemlərin və qəzəbimizin içində ilişib qalırıq. Günahlandırmaq bizi azad etmir.

Ağzınızdan çıxanları dinləməyə başlayın. Əgər neqativ və ya sərhədləyici sözlər söylədiyinizi eşitsəniz, onları dəyişdirin. Mən neqativ bir şey eşitdiyim zaman, gedib bunu hamıya danışaraq təkrarlamıram. Zatən kifayət qədər anlatılmışdır deyə düşünürəm və keçib getməyinə icazə verirəm. Lakin nə vaxt pozitiv bir şey eşitsəm, o dəqiqə gedib onu hamıya danışıram.

“İşə getməyə məcburam, bunu eləməyə məcburam… Məcburam … Məcburam,” deyərək, üzərimizdə qorxunc bir basqı yaradırıq. Bunun əvəzinə, artıq “Seçirəm,” deməyə başlayaq. “İşə getməyi seçirəm, çünki kirayəmi bu şəkildə ödəyirəm.” Seçirəm sözü, həyatımıza tamamailə fərqli bir perspektiv qatır. Elə görünməsə belə, etdiyimiz hər şeyin, öz seçimimiz olduğunu ifadə edəcək.

Gecə yatağınıza uzanmazdan öncə ən son nə düşünürsüz? Bunlar güclü və yaxşılaşdırıcı düşüncələrdir, yoxsa yoxsulluqla bağlı narahatlıq yaradan düşüncələrdir? Yoxsulluq deyərkən, sadəcə pulsuzluğu nəzərdə tutmuram. Həyatımızdakı hər hansı bir şeylə bağlı neqativ düşünmək ola bilər. Hal-hazırda, çox da yolunda getməyən hər hansı bir şey. Sabahla bağlı narahatlıqlarınız varmı? Mən yatamdan öncə adətən pozitiv şeylər oxuyuram, çünki yatarkən məni bir sonrakı günə hazırlayan bir çox təmizlik etdiyimin fərqindəyəm.

Özümə, başqalarının gözündə qəbul görən biri olmaq üçün əlləşməkdənsə özüm olmaq üçün icazə verdim.

Pis xəbərləri yaymaq mövzusunda son dərəcə sürətliyik. Bu həqiqətən də təəccüblüdü. Qəzet oxumağı və gecə xəbərlərini izləməyi tərgitdim,  çünki hamısı ya bir qəza ya da bir fəlakətlə bağlı idi və içlərində çox az yaxşı xəbərlər var idi. Bir çox insanın yaxşı xəbər eşitmək istəmədiyinin fərqinə vardım. İnsanlar pis xəbər eşitməyi çox sevirlər, çünki bu şəkildə şikayət edə biləcəkləri şeylər tapırlar. Dünyada sadəcə pislik olduğuna inanır və pis hekayələri durmadan təkrarlayırıq.

Qeybət etməyi tərgitdim və heç kimə deyəcək bir şeyim qalmadığının fərqinə vardım. Nə vaxt bir dostumla qarşılaşsam, ən yeni qeybətləri etdiyiminin fərqinə vardım, Nəhayət, danışmağın başqa yolları olduğunu da kəşf etdim, ancaq, əlbəttə, oturmuş vərdişləri qırmaq çox asan olmadı. Biriləri haqqında qeybət etdiyim zaman, demək ki, biriləri də mənim haqqımda qeybət edirdi , çünki nə əkiriksə, onu biçirik.

Bir an düşünün. Hal-hazırda həqiqətən nə istəyirsiniz? Hal-hazırda həqiqətən istədiyiniz şey nədir? Əvvəlcə fikirləşin, sonra da belə deyin: “Özüm üçün ____________ ( istədiyiniz şey hər nədirsə ) qəbul edirəm. ” Bir çoxumuzun burda ilişb qaldığının fərqinə vardım.
Əsl səbəb, istədiyimiz şeyi haq etmədiyimizə inanmağımızdır. Fərdi gücümüz, özümüzü bir şeylərə layiq görüb-görməməyimizlə bağlıdır. Bir şeyi haq etmədiyimizə olan inancımız, uşaqlığımızdan gələn mesajlarla əlaqəlidir. Yenə də bu meajlar səbəbiylə hiss etdiyimiz şeyləri dəyişdirə bilməyəcəyimizi düşünməyin.

“Bilməli olduğum hər şey mənə göstərilər. ”
“Ehtiyacım olan hər şeyən mükəmməl yerdə və zamanda mənə gələr. ”
“Həyat bir sevinc mənbəyidir və içi sevgiylə doludur. ”
“Sevirəm, sevilə bilərəm və sevilirəm. ”
“Sağlamam və enerji doluyam. ”
“Yönəldiyim hər yerə bərəkət saçıram. ”
“Dəyişməyə və böyüməyə niyyətliyəm,” və
“Mənim dünyamda hər şey qaydasındadır.”

Özüm də buna daxil olmaqla, həmişə 100 faiz pozitiv ola bilmədiyimizi öyrənmişəm. Lakin, mümkün olduğu qədər çox həyatı möhtəşəm və sevinc dolu bir təcrübə kimi görürəm. Güvəndə olduğuma inanıram. Bunu, özüm üçün şəxsi bir qanun halına gətirdim.

Həyatımda tərs gedən bir şey olduğu zaman, dərhal belə düşünməyə başlayıram: “Hər şey qaydasındadı. Problem yoxdur. Bu bir dərsdir, bir təcrübədir və mən bunu da atlatacam. Burda ən yüksək yaxşılığım üçün gərəkli olan bir şey var. Hər şey qaydasındadı. Sadəcə nəfəs al. Problem yoxdur. Özümü sakitləşdirmək üçün əlimdən gələnin ən yaxşısını edirəm. Beləcə, olan-bitən haqqında məntiqli düşünə bilirəm və əlbəttə hər şeyin üzərindən keçirəm. Bu, biraz zaman alsa da çox böyük fəlakətlər kimi görünən şeylərin sonda yaxşı ilə nəticələndiyinin fərqinə varıram. Və ya ən azından ən başda sandığım qədər fəlakət bir durum olmadıqlarını görürəm. Hər hadisə, öyrədici bir təcrübədir.

Özümlə bağlı inandığım hər şeyin gerçəkləşdiyini bilirəm, buna görə də özümlə bağlı möhtəşəm şeylərə inanmağı seçirəm.

Həyatınızın idarəçisi sizsiniz, buna görə də sırf çap olunub deyə, yazılan bir şeyin xətalı ola bilməyəcəyini düşünməyin.

Həyat həqiqətən sizin üçün burdadır. Tək ehtiyacınız olan şey, istəməkdir. Həyata istədyiniz şeyi söyləyin və yaxşı şeylərin gerçəkləşməsinə icazə verin.

Uğursuz olduğumuz zaman və ya bir şeyi yalnış etdiyimiz  zaman özümüzü suçlamağımıza heç gərək yoxdur. Özümüzü günahkar hiss etmək məcburiyyətində deyilik. Suçlamaq deyə bir şey yoxdur. Heç kim, heç nəyi yalnış etmir. Bir insan, o andakı anlayış və fərqindəlik səviyyəsində əlindən gələnin zatən ən yaxşısını edir. Hamımızın içində bir Güc olduğunu və hamımızın buraya müəyyən şeyləri öyrənmək üçün gəldiyimizi lütfən xatırlayın. Yüksək Mənliyimiz bu həyatdakı qədərimizin nə olduğunu bilir və inkişaf prosesimiz üçün necə irəliləyəcəyiksə, o şəkildə hərəkət edirik. Yalnış yön xeyə bir şey əsla yoxdur. sadəcə yön var. Hamımız sonsuzluğa doğru gedən möhtəşəm bir yolçuluqdayıq və ömür üzərinə ömür yaşayırıq. Bu həyatda çözə bilmdiyimiz şeyləri, inanıram ki bir digər həyatda edəcəyik.

Depressiv biri üçün tövsiyyə edə biləcəyim çözüm yollarından biri, çox yaxşı bir qidalanma mütəxəsisi ilə işləyib gündəlik yemək vərdişlərini həqiqətən təmizləmək olacaqdır. Bunun, zehinə necə yararlı olduğu inanılmazdır. Depressiyaya girmiş insanlar adətən pis qidalanırlar və bu, zaten var olan problemlərini daha da böyüdür. Hamımız hər zaman ən yaxşı seçimləri etmək istəyirik. O halda, bədənimizə girən qidalarla bağlı da vəziyyət eynidir.

Müəllif: Louise L.Hay
Hazırladı: Fidan Aslanova 

 

 

Beyenmeler
0   0  
VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +2 (from 2 votes)

Fidan Aslanova

Fitret.az idarəçisi

 
Facebook

OSHO – “QORXU” KİTABINDAN SEÇMƏLƏR

Xüsusi

Heç müşahidə eləmisən? Problem, sadəcə sən onu düşündüyün zaman var. Yaşlılığı düşünsən, qorxarsan, ancaq, yaşlı insanlar titrəmir. Xəstəliyi düşünsən, qorxarsan – xəstəlik olduğu zaman qorxu yoxdur, problem yoxdur. İnsan onu bir gerçək olaraq qəbul edər. Əsl problem, hər zaman psixolojdir. Fiziki acı, həyatın bir hissəsidir. Onun haqqında düşünməyə başladığın zaman, bu, fiziki acı olmaqdan çıxır, tamamilə psixoloji olur. Ölümü düşünür və qorxursan. Lakin ölüm olduğu zaman, qorxu yoxdur. Qorxu, hər zaman gələcəkdəki bir şeylə bağlıdır. Qorxu, indiki zamanda var olmaz.

İnsanların, özlərini hər hansı bir vəziyyətə uyğunlaşdıra bilmək kimi inanılmaz bir potensialı var.

Sadəcə yer üzünə elə belə bir göz atsan, görəcəksən – insan, minlərlə fərqli iqlimdə, coğrafi, siyasi, sosioloji və dini şərtlərdə yaşayır, lakin, yaşamağı bacarır. Və yüz illərdir də yaşayıb… Bir şeylər dəyişməyə davam edir, o da özünü uyğunlaşdırmağa davam edir.

Nə zaman birisi ölsə, növbəti dəfə ölümlü bir varlıq olduğun, ölümün səni hər an ala biləcəyi xatırladılır.

Qorxunu bir kənara buraxmağın tək bir yolu var, bütün enerjini özəl olmağa xərcləmək yerinə, özün olmağa xərcləmək. Özünü tap, çünki özəl olmağa çalışarkən, getdikcə özündən daha uzağa qaçırsan. Bunun tamamilə fərqində olmağın yaxşıdır; özündən nə qədər uzaqlaşsan, ölümsüz olduğun, ölümün olmadığı gerçəyindən də o qədər uzaqlaşarsan.

Hər an nə edirsənsə, onu tam et. Sadə şeylər- duş qəbul edirsən, duş qəbul et.. dünyanı unut; oturursansa, otur; yeriyirsənsə, yeri.. səndələmə; duşun altında otur və bütün varoluşun üzərindən axdığını hiss et. Üzərindən axan o gözəl su damcılarıyla bütünləş. Kiçik şeylər.. evi təmizləmək, yemək hazırlamaq, paltarları yumaq, səhər gəzintisinə çıxmaq – bunları tam et. O zaman meditasiyaya ehtiyacın qalmaz.
Meditasiya, bir şeyləri tam etməyi öyrənməyin bir yoludur sadəcə – bir dəfə öyrəndinmi, bütün həyatını bir meditasiyaya çevir, digər bütün meditasiyaları unut, qoy həyat yeganə kriteriyan, yeganə meditasiyan olsun. Və zaman itsin.

Lakin, bir insana sahib olmağa çalışdığın zaman, qorxu başlayır. Kim bilir, dünən sənin deyildi, bugün sənindir… Kim bilir, sabah başqa birisinin ola bilər. Qorxu artır. Qorxu, sahib olmaq arzusundan doğur; artıq bir şeydir; sahib olmaq istəyirsən, buna görə də qorxu başlayır. Əgər sahib olmaq istəməsən qorxu da olmaz.

Anını yaşamağa başlasan, qorxu itər. Qorxu, arzu ilə birlikdə doğulur. Buna görə də, təməl olaraq, arzu qorxunu yaradır.

Bir qadına və ya bir kişiyə necə sahib ola bilərsən? Bu necə də absurd, ağılsızca bir fikirdir. Sadəcə əşyalara sahib ola bilərsən, insanlara yox.
Bir insan, bir azadlıqdır. İnsan azadlığından dolayı gözəldir.
Bir qadını sevirsən, çünki o azadlıqdır. Sonra onu qəfəsə salırsan; sonra qanunlara müraciət edir və onunla evlənirsən. Sonra onun ətrafında gözəl, bəlkə də qızıldan bir qəfəs düzəldirsən, almazlarla bəzəyirsən, lakin, o artıq eyni qadın deyil.

Ölməkdən qorxursan? Ölə bilməzsən, çünki əvvəldən sən yoxsan. Necə ölə bilərsən? Mənliyinə bax, dərinliklərinə en. Öləcək kim var ? Dərinlərə baxdığın zaman, orada bir mənlik, bir eqo tapa bilməyəcəksən. O zaman, ölüm ehtimalı da olmayacaq. Sadəcə eqo düşüncəsi ölüm qorxusu yaradır. Eqo olmadığı zaman, ölüm də olmaz. Mütləq bir səssizlik, ölümsüzlük, sonsuzluq olursan – sən olaraq yox; lakin, açıq bir göy üzü olaraq, heç bir “mən”, mənlik düşüncəsi ilə ləkələnmədən, sərhədsiz, tərifsiz..  Onda, qorxu da olmaz.

Əgər sevə bilsək, əgər yaşaya bilsək, sadəcə bugün də kifayət edər.

Bir insan, bilinənə bağlandığı anda ölmüş deməkdir.

İnsan macərapərəst olmalı, bilinməyən üçün bilinəni riskə atmağa hazır olmalıdır. Və insan azadlığın.. qorxusuzluğun həzzini daddısa, əsla peşman olmaz, çünki o zaman,  maksimum səviyyədə yaşamağın nə demək olduğunu bilmiş olar.

Müəllimlər bilmir, professorlar bilmir, rahiblər bilmir, amma bilmədən, bilirmiş kimi davranmağa davam edirlər.

Gerçəklik, əsla problem deyildir; problemi yaradan, gerçəkliklə bağlı fikirlərdir. Buna görə də anlamalı olduğun ilk şey odur ki, psixoloji acını aşdığın zaman heç bir problem qalmayacaq. Onda, anını yaşamağa başlaya bilərsən.

Psixoloji acı keçmişdən və gələcəkdən qaynaqlanır, indiki zamandan yox.

Ayağın sınıbsa sınıb. Bu bir “problem” deyil. Yeganə problem, xəyal gücündədir: “Ayağım sınıqdırsa, onda neyniyəcəm? Bundan necə qaçacam və ya sanki ayağım heç qırılmamış kimi necə davranacam?” Əgər bu tip şeylərdən qorxsan, yaşaya bilməzsən. Çünki, ayaqların sına bilər, boynun sına bilər, gözlərin kor ola bilər, hər şey mümkündür. Milyonlarla ehtimal var və əgər sən mümkün olan bütün bu problemləri düşünüb dursan…  Onların mümkün olmadığını söyləmirəm, hamısı mükündür. Xərçəng ola bilər, tüberküloz ola bilər, ölüm ola bilər; hər şey mümkündür. İnsan müdafiəsizdir. Çölə, yola çıxa bilərsən və səni maşın vura bilər.

Sadəcə həyatı izlə: Həyat heç bir zaman problem deyil. Biz gerçəyə uyğunlaşmaq üçün inanılmaz bir potensiala sahibik.  Özünü  gələcəkdən qorumağa çalışdığın zaman, çətinlik yaranır, xaos yaşayırsan. Dağılmağa başlayırsan. O  zaman, milyonlarla problem çıxır. .. Problem, problem.

Xəstələnsəm, xəstələnəcəm. Narahat olacaq nə var? Bütün bu təlaşa nə ehtiyac var?  Ölsəm, öləcəm.
Bir problemin yerə ehtiyacı var. İndiki zamanda yer yoxdur. Hadisələr sadəcə olur, düşüənəcək zaman yoxdur. Keçmişi düşünə bilərsən, çünki məsafə var; gələcəyi düşünə bilərsən, yenə də məsafə var. Əslində, gələcək və keçmiş narahat olaq deyə bizə yer açmaq üçün yaradılmışdır. Və nə qədər çox yerin olsa, o qədər çox narahatlığın olar.

Problem, bir şey orda olmadığı zaman və sən onun orda olmağını istədiyin zaman və ya bir şey orda olduğu zaman və sən onun orda olmasını istəmədiyin zaman ortaya çıxır.

Bu, insanın yüz illərdir etməyə çalışdığı şeydir; ayırmaq, bir şəkildə dünyanın bütün xoşbəxtliklərinə sahib olmaq, heç acı yaşamamağa çalışmaq. Ancaq, bu mümkün deyil. Nə qədər çox xoşbəxtliyin olsa, o qədər çox acın olar. Zirvə nə qədər yüksəkdirsə, yamacındakı dərə o qədər dərindir. Dərəni istəmir, amma zirvə istəyirsən? O zaman zirvə də olmaz; zirvələr sadəcə dərələrin olduğu yerdə olur. Dərə, bir zirvəni mümkün edən bir şərtdir, sadəcə. Onlar bitişikdir.
Xoşbəxtlik istəyirsən, ancaq acı istəmirsən. Məsələn bir qadını və ya bir kişini sevirsən və o insan səninlə olanda xoşbəxtsən. İndi, nə vaxt yanında olsa xoşbəxt olmaq istəyirsən, lakin getdiyi zaman acını dadmaq istəmirsən. Əgər bir qadın səninlə birlikdəykən həqiqətən xoşbəxtsənsə, getdiyi zaman ayrılığın acısından necə qaça bilərsən ? Onun üçün darıxacaqsan, yoxluğunu hiss edəcəksən. Yoxluğun acını gətirməsi qaçınılmazdır. Əgər həqiqətən heç acı çəkmək istəmirsənsə, onda bütün xoşbəxtliklərdən də uzaq durmalısan. Onda, qadın orda olduğu zaman xoşbəxt olma, həmişə üzgün qal; Həmişə üzgün qal ki, o getdiyi zaman problem olmasın. Biri səni salamlasa və sən xoşbəxt hiss etsən, o zaman biri səni təhqir edəndə də üzgün olacaqsan.

Acı və xoşbəxtlik, gecə və gündüz kimi, doğum və ölüm kimi, sevgi və nifrət kimidir. Daha yaxşı bir dünyada, daha inkişaf etmiş bir dillə, nifrət və sevgi, qəzəb və mərhəmət, gündüz və gecə kimi kəlmələri istifadə etməyəcəyik. İkisini eyni anda daşıyan kəlmələr yardacağıq: “sevgi-nifrət” – tək söz – “gündüz gecə” – tək söz, iki yox – “doğum ölüm” – tək söz, iki yox – “acı xoşbəxtlik” – tək söz, iki yox.

Mənim tövsiyyəm, acı çəkdiyin zaman onun dərinliyinə enməyin, ondan qaçmamağındır. Qoy elə olsun, ona açıq ol; mümkün qədər həssas ol. Qoy, acı və onun oxu, səni deşib özünə qədər çatsın. Acını çək. Və xoşbəxtlik gəldiyi zaman, onun da özünə nüfuz etməsinə icazə ver. Onunla rəqs et.
Acı olduğu zaman, acını yaşa, xoşbəxtlik olduğu zaman xoşbəxt ol. O qədər həssas ol ki, acının və xoşbəxtliyin hər anı , gözəl bir macəra olsun. Bunu edə bilsən, acının da gözəl olduğunu anlayacaqsan. Ən az xoşbəxtlik qədər gözəldir. Mənliyinə kəskinlik qazandırır; fərqindəlik gətirir, hətta bəzən xoşbəxtlikdən də çox. Xoşbəxtlik donuqlaşdırır; buna görə də zövq içində yaşayan insanlar adətən daha dayazdırlar. Onlarda bir dərinlik görə bilməzsən. Acını heç dadmayıblar; sadəcə üzdə, bir xoşbəxtlikdən digərinə keçərək yaşayırlar. Onlar, acının nə olduğunu bilməzlər.
Acı səni oyanıq bir insana çevirir. Başqalarının acılarına qarşı da mərhəmətli, duyarlı olursan. Acı səni böyüdür, çox böyük edir. Ürək, acı ilə böyüyür. Gözəldir, öz gözəlliyi vardır. Və acının dalınca qaç demirəm; amma , acı var olduğu zaman ondan da zövq al. Acı, varoluşun ərmağanıdır və içində gizli bir xəzinə daşıyır. Onun da dadını çıxar; geri çevirmə. Qəbul et, qucaq aç, onunla ol. Əvəllərdə çətin olacaq. Lakin zamanla , onun dadını öyərənəcksən.
Yeni bir şeyə başladığın zaman, dadını öyrənməlisən. Və əlbəttə, acının dadı da acı olacaq, ancaq, bir dəfə öyrəndinsə, sənə zəka və parlaqlıq qazandırır. Üzərindəki bütün tozu, uyuşuqluğu, sərsəmliyi götürür. Acıda, xoşbəxtlikdə olduğundan daha dərin düşüncədə olacaqsan. Xoşbəxtlik, sərsəmləşdirər, səni içinə çəkər; xoşbəxtlikdə, şüurdan uzaqlaşırsan. Xoşbəxtlik, bir növ laqeydlik, unutqanlıqıdr. Acı, xatırlamaqdır; acını unuda bilməzsən.
Acı, çox yaradıcı bir enerjiyə çevrilə bilər; meditasiya ola bilər, fərqindəlik ola bilər.
Acı varkən, bunu meditasiya, fərqindəlik, ruhun kəskinləşdirilməsi olaraq istifadə et. Və xoşbəxtlik varkən, onu da boğulmaq, unutqanlıq olaraq istifadə et.
Hər ikisi də, yuvana çatmağın yollarıdır. Biri, özünü tamamilə xatırlamağın, digəri də özünü tamamilə unutmağın üçündür. Acı və xoşbəxtlik istifadə oluna bilər, lakin onları istifadə etmək üçün çox çox ağıllı olmalısan. Sənə öyrətdiyim, ağılsız insanın yolu deyil; mənim öyrətdiyim, ağıllı insan üçündür, müdriklik yoludur. Var oluş sənə nə verirsə versin, onu özün üçün yaradıcı bir böyüməyə çevirəcək şəkildə istifadə etməyin bir yolunu tap.


Mənbə: Osho – “Korku” kitabı

Hazırladı: Fidan Aslanova  

 

Beyenmeler
6   0  
VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +2 (from 2 votes)

Fidan Aslanova

Fitret.az idarəçisi

 
Facebook

“ÖZÜNƏ HİRSLƏNƏN ADAM”

Xüsusi

Üzünə baxan kimi bir sıxıntısı olduğunu anlamışdım; uzun illər üniversitetdə birlikdə çalışdığımız üçün əl-qol hərəkərləri, bədəninin duruşu və üz ifadələrindən dostumun necə bir duyğu içərisində olduğunu anlaya bilirdim. “Canını kim sıxdı?” deyə soruşdum. “Əslində heç kimə hirslənməyə haqqım yoxdu, bütün hirsim özümədir” deyə cavab verdi. Bir az üzərinə getdikdən sonra canını sıxan hadisəni danışdı.
” Əyləcə basanda maşından qəribə bir səs çıxırdı. Cümə günü ustaya apardım. Maşına baxdı və vacib bir hissənin təmir edilməli olduğunu dedi. Maşını ustanın yanında qoydum. Həmin gün bir dostla konfransa getmişdik. Konfransdan qayıdarkən dostum məni ustanın yanına gətirdi. Usta, çox vacib hissələrin dəyişilməli olduğunu, bu vəziyyətdə maşını sürməyin təhlükəli olduğunu, konfransda olduğum üçün telefonuma zəng çatmadığını və uyğun cavab almadıqları üçün də maşını təmir edə bilmədiklərini söylədi. Məcburən maşını orada qoymalı oldum. Birinci gün işdən sonra bir dost məni ustanın yanına apardı. Güclü yağış yağırdı, iki dəqiqə geciksək, emalatxana bağlanmış olacaqdı. Usta “maşın hazırdı, hər şey qaydasındadır” dedi. Təmir üçün ödəyəcəyim pul kifayət qədər yüksək məbləğ idi.
Pulu ödədim. Maşına minib, evə gəldim. Maşını saxlayandan sonra ağlıma gəldi ki, yoxlayım, görüm, həmin səs yoxdu ki? Yoxladım, həmin səs eynilə oradaydı. “Maşını ustadan götürəndə niyə yoxlamadım?” deyə özümə acığım tutdu.
Bu adamlar bu səsin nə qədər təhlükəli olduğunu deyib məndən bu qədər təmir pulu aldılar. Bəzi insanların bir ayda aldığı maaş qədər pul ödədim. Əsas şikayət olduğu kimi qalıb.
Demək ki, mənim üzümə baxan kimi nə qədər saf, axmaq biri olduğumu anlaya bilirlər. 53 yaşıma çatdım, hələ də axmaqlıqdan qurtula bilmədim. Üç üşağım var, məktəblidirlər, bu pulla onlara kompüter ala bilərdim. Özümün nə qədər borcum var, bu pulla borcumun bir hissəsini ödəyə bilərdim.
Bir sözlə, bu dünyadan ağıllanmadan, axmaqlıqdan qurtulmadan gedəcəyəm. Bax, ən çox əsəbləşdiyim budur. Acığım özümədir”.
Yuxarıdakı hadisəni danışan və özünə hirslənən dostum kiçik bir Anadolu qəsəbəsində çoxuşaqlı ailədə doğulmuş və evin ən kiçik uşağı olmuşdur. Atası çox sərt bir adam imiş və uşaqlarının xətasını heç bağışlamırmış. Tez-tez, ” sizin əlinizdən bir iş gəlmir, başqalarının uşaqları sizi su eşşəyi kimi suya aparar” kimi alçaldıcı, utandırıcı ifadələr işlədirmiş. Özündən iki yaş böyük olan qardaşı da atası kimi onu həmişə tənqid edir, “sən çox axmaqsan, başın işləmir” kimi sözlər deyirmiş. İbtidai sinif daxil olmaqla, bütün təhsil illərində həmişə yüksək qiymət almış, lakin sinif birincisi olmadığı vaxtlarda “ağılsız, axmaq” adlandırılmışdı. Türkiyədə universiteti bitirdikdən sonra Amerikaya getmiş, orada da uğurlu bir yol keçərək doktor dərəcəsi almışdır. Ailəsi onun akademik bacarıqlarını dəyərləndirmədiyi üçün, o da uğurlarını kiçik bir iş sayırdı.
Söhbət əsnasında bir şeyin də fərqinə vardıq ki, bu cür ailədə böyümək onun mükəmməlliyyətçi böyüməsinə səbəb olmuşdu. Həm özündən, həm başqalarından mükəmməllik gözləyir, edilən yanlışları asanlıqla bağışlamırdı. Fərqinə vardığmız digər nüans onun asanlıqla özünə “axmaq”, “ağılslz” deyə bilməsiydi. Həmçinin, pulla bağlı, “Pulum olmasa, halım nə olacaq” kimi təməl bir təşviş hissinin yaranması da diqqət çəkirdi. Ustanın onu aldatdığından o qədər əmin idi ki, “bəlkə bir yanlış anlaşılma var” sualı heç ağlına da gəlmirdi. Ustanın onu aldatdığından əmin olması, insanlara güvənmədiyinin, təməl bir güvənsizlik duyğusunun  göstəricisiydi.
Ertəsi gün təkrar görüşdük. Ustanın yanına gedib olanları danışdıqda, o, səmimi şəkildə üzr istəmiş, avtomobili təmir edən şəxsi çağırmış, vəziyyəti araşdırmış və əlavə xərcə ehtiyac olmadan problem həll edilmişdi. Bu görüşdən sonra dostum özünü və ustanı  nahaq günahlandırdığını və belə hallarda bu cür reaksiya verməsini heç bəyənmədiyini söylədi.
Uzun illər dostluq etdiyim insan mənim onu çox zəkalı, bacarıqlı və yaxşı insan olaraq gördüyümü bilirdi. “Kaş ki, mən də özümü bu cür görə bilsəm, o qədər xoşbəxt olardım ki” deməsi, onun daxilindəki mübarizənin xaricə yansımasıydı. Mübarizə, İçindəki Uşaq və yenə  İçindəki Ana-Atanın arasındakı mübarizəydi.

Doğan Cüceloğlu:   “İçimizdeki çocuk” kitabından
Tərcümə etdi və hazırladı:   Psixoloq R_M

Beyenmeler
4   0  
VN:F [1.9.16_1159]
Rating: +2 (from 2 votes)

Psixoloq

Fitret.az idarəçisi. Psixoloq.

- Sayt ünvanı